niewiele mnie tutaj

to prawda niewiele mnie tutaj, choć książek przeczytanych cały stos. to pewnie wynika z faktu, że zabrałam się za tą część swojego życia, którą ostatnimi czasy zaniedbałam i to bardzo, a mianowicie podróże. i tak już pojutrze pakuję do samochodu torbę pełną zimowych rzeczy z goglami włącznie i zamierzam podszkolić na stokach to, czego nauczyłam się w zeszłym roku. sprzęt wypożyczony, zimowe ubrania zakupione, jestem gotowa jak nigdy. Zmykam na włoską ziemię, którą ukochałam szczególnie.
oczywiście zabieram ze sobą książkę, o dziwo tylko jedną bo nastawiam się na trochę inaczej spędzane wieczory. tym razem portret w sepii, książka od której nie mogę się wprost oderwać i nie wyobrażam sobie, że mogłabym zrobić przerwę na tydzień:)
a w lutym hmmm, ale o tym innym razem...

Opowiedz mi o deszczu

Po Gustach i guścikach oraz Popatrz na mnie bez wahania i z przyjemnością poszłam na film Opowiedz mi o deszczu, który jest już trzecim filmem pary Agnes Jaoui i Jean-Pierra Bacrima.

Nie zawiodłam się, film doskonały na piątkowy wieczór, idealny by na życie spojrzeć z nieco innej perspektywy, a do tego jeszcze zabawny, pełen tego charakterystycznego francuskiego humoru, który od jakiegoś czasu bawi mnie do łez.

Rzecz jest o tym, co na świecie od zawsze sprawia najwięcej kłopotu, czyli o tej permanentnej próbie porozumienia się dwóch płci.

Agathe Villanova (Agnes Jaoui) jedna z bohaterek to silna kobieta, feministka, próbująca od jakiegoś czasu swych sił w polityce. Przyjeżdża w rodzinne strony by wziąć udział w przedwyborczym wiecu. Tam spotyka się ze swoją siostrą, która okazuję się mieć ciągłe pretensje do siostry o miłość matki. Przy okazji spotyka swojego znajomego Karima (Debbouze), który wraz ze swym kolegą Michaelem (Jean-Pierre Bacri) namawia ją by zgodziła się na nagranie programu o kobietach sukcesu. Tak rozpoczyna się pasmo prześmiesznych sytuacji, na które bohaterowie nie są przygotowani. Karim i Michael to dwoje nieudaczników, którzy chcą się pokazać koleżance z jak najlepszej strony, jednak za każdym razem gdy starają się wchodzić w rolę poważnych dokumentalistów, wpadają we własne sidła niewiedzy i kiepskiego przygotowania. Ich wspólne zmagania z nakręceniem programu są swoistą podróżą w głąb samych siebie i próbą zmierzenia się z własnymi słabościami i co chyba najpiękniejsze z próbą szukania pomysłu na siebie i własne życie, a to, choć piękne zdaje się być najtrudniejsze.

Bohaterowie filmu będą zmuszeni przewartościować swoje poglądy, uporządkować relacje z partnerami, zadać sobie pytanie czego tak naprawdę chcę?

Dla mnie perełką tego filmu jest zdecydowanie Jean-Pierre Bacri. Pamiętam go w Gustach i guścikach, filmie, do którego wracam co jakiś czas, ten jego charakterystyczny wąsik i bezustanne próby nauki języka angielskiego tylko po to by móc się zbliżyć do swojej korepetytorki. Tutaj jest jeszcze bardziej zabawny. Gra nieudacznika, człowieka, który popełnia mnóstwo pomyłek, a jednak tego nie dostrzega, jest przekonany, że to ktoś inny jest winny zaistniałej sytuacji.

Choć film nie zostawia na bohaterach suchej nitki a nam każe się zastanowić nad własnym pomysłem na życie, jest doskonały na początek roku, gdzie postanowień czas zmusza nas byśmy się nad nimi jeszcze raz pochylili.

Parlez-moi de la pluie
Francja 2008
Dramat; Komedia
Reżyseria: Agnes Jaoui
Scenariusz: Jean-Pierre Bacri, Agnes Jaoui
Obsada: Agnes Jaoui, Jean-Pierre Bacri