przestrzenkultury

życiowo

2012-01-31T11:45:00.000-08:00

Wklejam to zdjęcie, by dać sygnał, że jestem tylko trochę obok. Stare, wygrzebane z szuflady ale śliczne. Wychodzę do pracy po 7 i po 19 wracam. Wszystko, co jestem w stanie po takim dniu napisać uważam za nic niewarte i wrzucam do kosza - tego wirtualnego oczywiście. Ważna recenzja, którą piszę od miesiąca leży skończona, czytam ją codziennie, poprawiam, doprawiam, analizuję i zmieniam. Niepotrzebnie. Czas działa na moją niekorzyść, ale lubię się podpisywać pod czymś z czego jestem zadowolona. Tam miałam, mam i tak zostanie.
Czytam w nocy, tak od 23 do 2, zasypiam do włoskiej muzyki, przed snem rzucam jeszcze spojrzenie na włoską gazetę, którą kupiłam ostatnio, ot tak, żeby poczuć przez chwilę, że jestem w kontakcie z Italią.
Ile jeszcze wytrzymam? nie wiem, ale wiem, że by mieć to, o czym marzę, trzeba zacisnąć zęby i do przodu iść...

trochę górsko

2012-01-15T00:29:00.000-08:00

Moim zdaniem najpiękniejszy fragment w książce Zofii Radwańskiej-Paryskiej "Mozaika tatrzańska"

"Odpoczywałam. Nie zrozumie tego odpoczynku ten, kto nie zaznał jego rozkoszy. Prawdziwa, zupełna samotność - ale nie osamotnienie: tyle żywych istot dookoła; idealna, głęboka cisza - ale nie martwota: ta cisza pulsowała życiem; nade wszystko zaś odciążające, radosne wyzbycie się wszelkich trosk, kłopotów, przykrości, irytacji - ale nie ucieczka od życia, tylko odsunięcie od siebie rzeczy błahych, mało ważnych, codziennych, które zasłaniają rzeczy ważniejszych tyle, przeszkadzają swobodnej myśli, odbierają bystrość oceny, kradną radość życia". /s.53

Oczywiście nie muszę dodawać, że odpoczywała w Tatrach. Życzę Wam tego odpoczynku nie tylko w niedzielę, ale również w ciągu tygodnia. Oderwania choć na chwilę od spraw, które wydają się być ważne, a nie koniecznie takimi są.

...

Zadziwiające, albo bardziej zawstydzające jest to, że choć do Zakopanego przyjeżdżałam jeszcze będąc małą dziewczynką, na liczne obozy, kolonie i zimowiska, dopiero we wrześniu ubiegłego roku po raz pierwszy byłam w „Atmie” (Muzeum Karola Szymanowskiego). Przyjeżdżam do tego miasta pod Tatrami w pełni świadomie dopiero od 2009 roku, próbując „wyssać” z niego wszystko to, co ma dobrego do zaoferowania, a ma wiele, tak wiele, że nie zawsze starcza czasu na wszystkie kulturalne upojenia.
Wystarczy tylko brak deszczu a już jestem na szlaku, gnana tą nieodpartą chęcią stawiania kroków pod górę, by obserwować widoki, które muszą wystarczyć na długo. Trochę się tłumaczę, a podobno tłumaczą się winni. Winę swą jednak odkupiłam w zeszłym roku w upalny wrześniowy dzień, miast po szlaku kroczyć do „Atmy” zawitałam.

Pisze o tym, bo wrażenia z tego miejsca powróciły po przeczytaniu wywiadu Pani Ewy Matuszewskiej z Maciejem Pinkwartem – kustoszem Muzeum Karola Szymanowskiego w willi „Atma”, jeszcze tylko do marca 2012 roku. Wywiad dostępny na stronie zakopanedlaciebie.
Cieszą zmiany dotyczące wymiany instalacji elektrycznej i alarmowej czy ocieplenia. Przede wszystkim cieszy mnie informacja, że pracowania Szymanowskiego pozostanie bez zmiany. Martwią jednak te wszystkie monitory, multimedialne rozwiązania i smucą personalne przetasowania.

Nie wiem jak będzie, wiem jak jeszcze jest

o dobrym filmie...

2012-01-07T12:42:00.000-08:00

"Na krawędzi nieba" - bezapelacyjnie najlepszy film jaki widziałam w 2011 roku

Gdybymobejrzała film „Rozstanie” reż. Asghar Farhadi w 2011 roku, miałabym poważnyproblem z podjęciem decyzji, który film ogłosić najlepszym filmem ubiegłegoroku, oczywiście na mojej liście i według moich kategorii, czyli kategoriiopierających się wyłącznie na moim guście.

Cieszęsię, że film, o którym wspomniałam obejrzałam w 2012 roku, bo dzięki temu mogęz pełnym przekonaniem ogłosić, że najlepszym filmem, jaki obejrzałam w roku2011 jest film „Na krawędzi nieba” reż. Fatih Akin.

Ożadnym z nich nie napiszę ani słowa, bo każdy z nich jest DOSKONAŁY, moimzdaniem, a o wszystkim, co jest doskonałe podobno już coś napisano.

Pozwolęsobie jedynie dodać, że życzyłabym sobie samej tylko takich filmów,pobudzających do myślenia i zadawania pytań, filmów, które zmuszają doposzukiwań i które wygrywają z moimi ulubionymi filmami Susanne Bier.

Film„Na krawędzi nieba” obejrzałam w styczniu ubiegłego roku, a pamiętam każdąscenę, jestem pewna, że podobnie będzie z „Rozstaniem”, i bardzo mnie tocieszy.

"Rozstanie"

Kilka dni w Tatrach - bezcenne...

2012-01-06T09:37:00.000-08:00

zapraszam

2012-01-06T09:33:00.000-08:00

7stycznia (sobota) o godz. 13.30 Alicja Kusiak-Brownstein wygłosi w ramach podyplomowychstudiów Gender Studies UAM otwarty wykład gościnny pod tytułem: „W poszukiwaniugenealogii współczesnej historii kobiet w Polsce: Anglo-amerykańska historiakobiet „długiego wieku XIX-tego”.

Wykładodbędzie się w Collegium Maius, sala Śniadeckich, ul. Fredry 7.

Zapraszamserdecznie

Szczegółowyopis znajdziecie tutaj

muzyczne życzenia

2012-01-02T13:27:00.000-08:00

ZBukowiny Tatrzańskiej do Poznania wracałam z radiową Trójką w tle, zawsze z Trójką.

ListaTop Wszechczasów miejsce piąte Archaive i utwór „Again”, Kult „Arahja”, DeepPurple „Smoke on the water” czy Black Sabbath „ Paranoid”. Pusta autostrada i utworywszechczasów.

DrogiCzyteleniku w Nowym Roku życzę Tobie przede wszystkim dobrych wyborów, dobrejmuzyki i dobrej literatury. Czuj się dobrze w swoim towarzystwie, nagradzajsię, bądź sobą, a jeśli komuś to nie odpowiada, to miej to w nosie i rób swoje.Żyj tu i teraz, jutra może nie być, a wczoraj już było.

Dopierowczoraj zrozumiałam ile zawdzięczam mojemu Tacie, który permanentnie słuchał wsamochodowym radiu Deep Purple i utworu „Child in Time”. Jak ja go wtedy, gdybyłam małą dziewczynką za to nie lubiłam, a jak teraz go za to kocham.

nie czuję świąt i dlatego nie o świętach

2011-12-21T13:21:00.000-08:00

Pomyśliciepewnie, że się powtarzam, macie prawo. Do znudzenia pisze o jednym, aleja lubię ten temat.

Chciałabymdzisiaj zaledwie wspomnieć o pewnym filmie, (właściwie tylko jednej scenie),który pierwszy raz obejrzałam w Perugii, chyba przypadkiem, choć podobno nie maprzypadków. Mowa o „Aprile” Nanniego Morettiego. Film z 1998 roku. Wraca domnie jak bumerang, jak sen z dzieciństwa. Dawniej taką terapeutyczną rolęspełniał „Czerwony” Kieślowskiego, dzisiaj śmiało mogę powiedzieć, że jest towspomniany film Morettiego.

OszczędzęWam streszczenia, (mam nadzieję, że tekst o Morettim, który rodzi się w mojejgłowie na portal oliwazoliwek, pojawi się prędzej czy później).

Ojednej tylko scenie wspomnę, bo to w sumie ona powraca do mnie jak nieproszonygość, zmuszając mnie do zastanawiania się – dlaczego? Moretti, który gra głównąrolę – reżysera, dowiaduje się, że na świecie pojawił się jego oczekiwany syn.Idzie wzdłuż rzeki, jak mniemam, bo trudno powiedzieć. Podnosi ręce, biegnie,jest w tej jednej, danej chwili. W tle słychać utwór Ludovico Einaudi „Leonde”.

I tujest wszystko. Nie ma nic, co przeszkadza, co uwiera, co miałabym ochotęodrzucić. Na mnie działa jak balsam.

„Aprile”jest kontynuacją filmu „Caro diario”, moim zdaniem, najlepszego filmuMorettiego.

„Książki na obcasach” z Kolumbii

2011-12-14T14:24:00.000-08:00

Zapraszamna pierwsze spotkanie z cyklu „Książka na obcasach” w ramach projektuCzytelnisko. Głównymi bohaterkami spotkań będą kobiety i książki. Kobiety,które książki piszą, książki tłumaczą, ale przede wszystkim kobiety, któreksiążki czytają. Jak zapewniają założycielki Czytelniska, tematem przewodnimbędzie kobieta jako temat literacki. Zapewniają cykl ciekawych spotkań, a w tonie wątpię.

Bohaterkąniedzielnego wieczoru będzie Ewa Kulak, która przyjechała do Poznania zKolumbii. Kilka lat temu napisała książkę „Dziennik kawowy: notatki z podróżypo Kolumbii”. Dziennik narodził się podczas pobytu Ewy w Kolumbii, która stałasię jej domem, miejscem, o którym wie bardzo dużo. Nie znam nikogo, kto wie więcejna temat tego regionu. Z utęsknieniem czekam na jej przyjazdy do Poznania, sąto dla mnie zawsze spotkania pełne wrażeń i spontanicznej radości. Cieszę się,że w tym roku przyjechała na trochę dłużej i znalazła czas by opowiedziećwszystkim przybyłym w niedzielne popołudnie nie tylko o pisaniu książki, alerównież o Kolumbii, o której wiemy tak niewiele. Zaparzymy kolumbijską kawę,posłuchamy kolumbijskiej muzyki.
Zapraszam wszystkich zainteresowanych.

OEwie napisałam już tak wiele. Zapraszam tutaj. Teraz chcę cieszyć się jejobecnością, być, rozmawiać, słuchać.

Szczegółyspotkania na stronie Czytelniska

Spotkanieodbędzie się 18 grudnia w siedzibie Fundacji Wspierania Twórczości Kultury i Sztuki ARS przy ulicy Szyperskiej 2. Początek o godzinie 16.00

...

2011-12-13T10:41:00.000-08:00

Już tylko piszę, choć by napisać jedno zdanie, trzeba przeczytać kilka książek. Coś w tym jest i dobrze, że tak jest.
Dzisiaj jedno zdjęcie, co prawda pokrył je już kurz, ale lubię spoglądać na Dolomity.
Dla wszystkich tych, którzy kochają góry i kochają Włochy.

zakopane dla Ciebie

2011-12-07T14:17:00.000-08:00

Gdybynie nowy portal zakopanedlaciebie, nie wiedziałabym, że tematem najnowszegomagazynu „Tatry” są Zofia Radwańska – Paryska i Witold Paryski. Ludzie, kuktórym spoglądam z estymą. Obiecałam napisać o nich więcej tutaj. Obietnicy wtedynie dotrzymałam, ale dotrzymam.

Gdybynie nowy portal zakopanedlaciebie, nie wiedziałabym, że jutro 8 grudnia z cyklu„Muzeum Tatrzańskie w Dworcu Tatrzańskim” odbędzie się kolejne spotkanie,którego głównym bohaterem będzie Mariusz Zaruski. Spotkanie poprowadzi WojciechSzatkowski. Pozostaje mi jedynie otworzyć „Na bezdrożach tatrzańskich”Zaruskiego i zazdrościć zakopiańczykom.

Gdybynie nowy portal zakopanedlaciebie, żyłabym spokojnie w Poznaniu, a tak, żyjeniespokojnie, z obudzonymi wewnętrznymi pragnieniami, które dawno uśpiłam, aktóre już nie dają spać, co więcej, popychają do drogi przez Zakopane doukochanych Włoch, by codziennie budzić się i widzieć Dolomity.

Zradością codziennie śledzę nowości na portalu, z zachwytem czytam o kulturalnychwydarzeniach tego miasta. Pełna podziwu jestem dla osób, które ukazują miasto odsłaniającprzed turystą jego ciekawsze oblicze.

POLECAM!

logo pobrane ze strony www.zakopanedlaciebie.pl

prezenty

2011-12-06T13:04:00.000-08:00

Już jest, dotarła.

Książka Joanny Ugniewskiej „Podróżować, pisać”.

O Italii, jej pisarzach, podróży czyli wszystko czego oczekuję od literatury.

Lubię czekać na takie przesyłki.

Venice

2011-11-29T13:11:00.000-08:00

Najtrudniej pisać omieście, które jest miastem skończonym.

Wenecjo! Nie śpięprzez Ciebie po nocach, nie pozwalasz mi ochłonąć. Ogarnąć myśli niepotrafię.

Jesteś wszędzie. Nafotografiach porozrzucanych w moim małym mieszkaniu. Książek o Tobie stosy piętrząsię na stoliku nocnym, zakładki we wszystkich książkach z Twoją podobiznąprzypominają mi, że oto zbliża się termin mojego o Tobie pisania.

Kocham cię inienawidzę, o przeklęte miasto.

Jedno jest pewne ipiękne. Dzięki Tobie czytam „Znak wodny” Josifa Brodskiego, „Inną Wenecję” Predraga Matvejevicia czy „Miasto spadającychaniołów” Johna Berendta. Samo obcowaniez taką literaturą przeraża mnie jeszcze bardziej, gdy uświadomię sobie, żenapisano o Tobie tak, jak nie napisze już nikt, a moje próby zaiste będąjedynie nieudolną próbą napisania o Tobie czegokolwiek.

O mieście, którestawiasz przede mną wyzwania, a swym pięknem wzbudzasz nienawiść - trwaj.

Venice w styczniu

mniej są bliźniacze dwie połówki jabłka, niźli tych dwoje...

2011-11-23T11:37:00.000-08:00

Kot Jeleński - zdjęcie moje

„Kiedywszystko, czym człowiek nie jest, dołącza do niego, wtedy wydaje się, że jestwreszcie sobą”

Zdanie to prawdziwie oddaje atmosferę wystawy, którą miałam okazjęzobaczyć w ubiegłą niedzielę w Muzeum Literatury w Warszawie.

LeonorFini i Konstanty A. Jeleński. Portret podwójny.

Onawłoska malarka, dzika, namiętna, z włoskim temperamentem, furia italiana.Starsza od Kota piętnaście lat.

Onopanowany, łagodny i spokojny. „Ostatni Europejczyk” jak nazywał go ClaudeArnaud.Inteligencja i erudycja niepowtarzalna.

Przeżylirazem ponad trzydzieści lat.

Poznalisię w 1952 roku w Rzymie przed obrazem Fabrizia Clericiego „Minotaur oskarżonypublicznie przez swoją matkę”. Kot zostawia dla Leonor Rzym i przenosi się doParyża, gdzie razem z Leonor i włoskim malarzem Stanislao Leprim tworzą pięknyi barwny związek.

DedykacjaBellmera dla Leonor Fini, o której wspominam na początku idealnie oddajerelacje jaka ich łączyła. Byli dla siebie wypełnieniem doskonałym, skończonymbytem. Jeleński, tak pisał do Józefa Czapskiego: „Wierz mi Józiu, że znalazłemistotę niezwykłą, która mi daje spokój i która pomaga mi usunąć pustkę z życianie przez metody zewnętrzne, ale przez łowienie w mojej głębokiejosobowości tego, co nie jest zatrute”.

Wystawazostała podzielona na osiem części, ukazujące relacje intelektualne,artystyczne i osobiste bohaterów. Dla mnie w każdej czuć było atmosferęgłębokiej, pełnej szacunku miłości. Nawet w Gabinecie Kota, między książkamibyła ona – Miłość, ta, która eliminuje absolutnie wszystko inne.

Wielobarwne,niekonwencjonalne, inne związki wydawały mi się zawsze ciekawe do tego stopnia,że jestem skłonna wsiąść do pociągu i pojechać do Warszawy by dokładniej im sięprzyjrzeć. Cieszę się, że obok siebie mam takich związków trochę, przy którychobcowanie to zawsze wielka niewiadoma, dzikość i radość.


zdjęcie z Muzeum Literatury

Kuratorzywystawy: dr Anna Lipa i Aleksandra Kaiper-Miszułowicz

Wystawaczynna do 30 grudnia

Polecam

w tytule, Szekspir, Wieczór trzech króli, przeł. Stanisław Dygat

w podróży

2011-11-16T12:38:00.000-08:00

przepakowuje tylko zawartość plecaka do walizki i walizki do plecaka
jestem szczęściarą,
jeżdżę, przebywam, obserwuje, uczę się, poznaję
pomimo kilku niedogodności, kilku przeciwności, które stanęły mi na drodze, nie zamierzam z podróży zrezygnować, nie dam się
proszę oto kilka zdjęć, z pobytu w Beskidzie Żywieckim

angielskie pocztówki

2011-11-10T14:33:00.000-08:00

Pierwszy raz poleciałam do Wielkiej Brytanii. Mój pierwszy raz w Leeds.
Nigdy nie sądziłam, że napisze takie zdanie, ale je napiszę - wrócę do Anglii. Jestem tym miejscem, przynajmniej na tyle na ile można w tak krótkim czasie, zachwycona. Wiem, że to tylko garstka, że przede mną jeszcze tak wiele, choć na samą myśl, że ponownie pojadę do Anglii cieszę się bardzo.

Mam bzika na punkcie architektury, mogłabym godzinami chodzić, szukać miejsc wartych uwagi. Wtedy się zapominam, fotografuje, przestaje liczyć czas. W Leeds i Saltaire zapomniałam się wiele razy.

Stuhr i Moretti w doskonałej formie

2011-10-30T07:41:00.000-07:00

Ofilmie Habemus Papam pisałam tutaj jeszcze zanim obejrzałam film. Śledziłam wszelkiewzmianki na jego temat, szukałam informacji dotyczących reakcji Włochów naobraz Nanniego Morettiego. Dwa tygodnie temu widziałam przedpremierowy pokaz wPoznaniu. Nie będę nigdy obiektywna, jeśli chodzi o pracę tego reżysera.Uwielbiam manierę, z jaką kręci filmy, sposób, w jaki wygłasza kwestię, jegogrę. Lubię go nie tylko jako aktora, ale również jako mężczyznę. Lubię mu sięprzyglądać, słuchać go, obserwować. Mam do niego po prostu słabość.

Podobnierzecz ma się, gdy chodzi o aktora Jerzego Stuhra, dla którego reżyser stworzyłrolę rzecznika Watykanu, Polaka, pana Rajskiego.

Powtórzęsię, poświęciłam aktorowi tyle czasu i mam do niego tyle sympatii i szacunkujako artysty, że każdy film z jego udziałem odbiorę inaczej niż osoba, któraprzyjdzie do kina ot tak obejrzeć film.

Dlategotrudno pisać mi o filmie „Habemus papam” nie odsłaniając wcześniej wiszącejzasłony fascynacji.

Pokrótce,w czym rzecz. Nowo wybrany namiestnik stolicy apostolskiej Melville (MichelPiccoli) przerażony funkcją, jaka na niego spadła, zastanawia się czy udźwignieciężar bycia przewodnikiem ludu. Ich wybrańcem, opoką i wsparciem. Chwilezwątpienia i strachu uniemożliwiają mu podjecie decyzji. Sprowadzony przezRajskiego (Jerzy Stuhr) psychiatra (Nanni Moretti), próbuje rozmawiać zMelvillem, ale nie udaje mu się dotrzeć do biskupa. W rezultacie Melvilleucieka z Watykanu, błądzi po ulicach Rzymu, wraca do czasów swojej miłości doteatru, spotyka aktorów wystawiających „Mewę” Czechowa. Rajski nie ustaje wposzukiwaniach i namowach na objęcie tak zaszczytnego stanowiska, ale decyzjemusi podjąć Melville. W tym czasie w Watykanie, gdy lud oczekuje papieża,rozgrywa się mecz siatkówki miedzy biskupami a sędziuje nikt inny, a sampsychiatra, na którego początkowo dość sceptycznie spoglądano.

„Unacomedia dolorosa” – bolesna komedia, taki był zamiar Morettiego. Sądzę, że sięudało. Jestem pewna, że widziałam obraz na miarę naszych czasów. Pełnychzwątpienia, chaosu, strachu. Taki ludzki. Doszły mnie słuchy, że film dotykawiernych, że zwolennicy kościoła burzą się, (choć podejrzewam, że większość znich jeszcze filmu nie widziało). Pytam, na co się oburzają? Na ludzkiezwątpienie, niepewność. Melville ma prawo się wycofać, nie chce być przywódcą,wolałby być bratem, stanąć obok wiernych, rozmawiać z nimi, nie ich prowadzić.To brzemię odpowiedzialności, które mu ciąży, gdy spaceruje po Rzymie, jest dlaniego zbyt ciężkie. Podejmuje decyzje zgodnie ze sobą. Dlatego, choć napoczątku filmu drażnił mnie swoim „nie wiem”, gdzieś w połowie zaczynałam gorozumieć, potem mu współczuć, aż w końcu stanęłam po jego stronie. Urzekł mnieswoją decyzją i do końca nie wiedziałam, jaka ona będzie.

Filmpolecam szczególnie, bowiem w moim przekonaniu ujawnia się w nim pewna myśl,choć niekoniecznie musiała prowadzić tych, którzy film skroili. To jest mójbardzo prywatny odbiór. Jest takie zdanie, które często pojawia się w książkachJerzego Stuhra, a na które natknęłam się podczas lektury „Udawać naprawdę” i odtej pory stało się moim credo życiowym, choć czasem trudno żyć mając je przedsobą. „Robić tak, jak czujesz. Robić coś, w czym nie ma cienia kombinacji, czyto się będzie podobać, czy idzie z modą, czy wpisuje się w nurt…To cię czyniwolnym. To jest zwycięstwo”.
Melville wygrał.

Aprzy okazji Nanniego Morettiego, nie wiem czy wiecie, że stworzył wytwórnię SacherFilm i ma swoje kino w Rzymie. Zdjęcia stare ale niesamowite było wejść dośrodka i zapytać o Jerzego Stuhra i wrażenie pozostaje do dzisiaj.

ksiągarnie paryskie

2011-10-22T12:56:00.000-07:00

Dzisiaj trochę paryskich księgarń, które błyszczały w słońcu tak, jak błyszczeć powinny.
Oprócz klasycznych księgarń, kilka fotografii bookinistów nad brzegami Sekwany.
Cóż, o Paryżu napisano już tyle i tak pięknie, że pozostaje mi jedynie westchnąć i wracać tam często, by za kolejnym razem napisać coś oryginalnego:)

i niespodzianka, nie związana z książka ale urocza:)

Archipelag - Tożsamość

2011-10-19T08:58:00.000-07:00

Najnowszy numer Archipelagu, jest już dostępny!
Polecam lekturę na jesienne wieczory pod ciepłym kocem z kubkiem ciepłej herbaty.

w radiowej Trójce

2011-10-18T12:00:00.000-07:00

Już za chwilę Jerzy Stuhr w radiowej Trójce o filmie "Habemus Papam" Nanniego Morettiego.
a niedługo moich słów kilka na ten temat, widziałam pokaz przedpremierowy
miłego odbioru

Czytelnisko

2011-10-05T13:52:00.000-07:00

Poznańniedługo będzie świadkiem wydarzenia, którym chciałabym się z Wami krótkopodzielić. Celowo czekałam aż do dzisiaj, choć wiedziałam o tym już od jakiegośczasu, a wstrzymywałam się z opowieścią, ponieważ czekałam, kiedy ożyje stronainternetowa tajemniczego bohatera. Tym tajemniczym bohaterem jest projektCzytelnisko w ramach którego odbywać będą się rozmaite akcje czytelnicze i nietylko, choć głównie z książką w tle.

Cieszymnie tym bardziej, że projekt jest zalążkiem czegoś wspaniałego, co stanie sięprzyczyną, okazją do czytania właśnie, wymieniania poglądami na tematliteratury. Czytelnisko stworzyły dwie szalone dziewczyny, Ania i Aneta lub Anetai Ania, kolejność dowolna, które połączyły swoją pasję i wspólnymi siłami chcą tąpasją podzielić się z innymi, przy okazji tworząc przestrzeń, której moimzdaniem w Poznaniu brakuje. Mają dużo dobrej energii, są chętne do działania, pomysłypojawiają się z prędkością światła, i co ciekawe, ich realizacje są równiebliskie tej prędkości.

Pierwszadata, która powinna zapaść Wam w głowę to 15 października. W pięknym, klimatycznymmiejscu Cafe Szpilka w Poznaniu, odbędzie się akcja „przyTargaj Książki”. Kolejnajuż w listopadzie w innym, równie pięknym miejscu.

Wszystkieakcje są opisane na stronie internetowej, która podobnie jak pomysł projektu narodziłasię bardzo szybko. Jestem pełna podziwu dla firmy imaginationfield za szybkość,profesjonalne podejście do tematu i dobrą współpracę. Polecam.

Niebędę już tworzyć słów, odeślę Was do strony internetowej.

Dodamtylko, że warto poznać dziewczyny i ich pomysły, są fenomenalne i w swoimdziałaniu doskonałe.

Zapraszamwszystkich, będzie się działo!

Czytelnisko

Spacer po Ferrarze

2011-09-22T14:06:00.000-07:00

Są takie miejsca, do których chce się wracać.
Kilka lat temu mieszkałam we włoskiej Ferrarze, mieście, które przez rok pozwoliło mi odkrywać swoje tajemnice.
W zeszłym roku wróciłam do tego miasta już jako turystka, nie jako mieszkaniec. Spoglądałam na znane ulice już z innej perspektywy. Cieszył mnie ten świadomy odbiór.
Zdałam sobie sprawę, że minęło tyle czasu a ja jeszcze nie napisałam na jej temat ani słowa.
Zapraszam zatem na spacer po Ferrarze.

http://www.oliwazoliwek.pl/aktualnosci/spacer-po-ferrarze/

Sztokholm i nie tylko

2011-09-16T09:00:00.000-07:00

Wrzesień jest dla mnie bardzo szczególnym miesiącem. Nie dlatego, że obchodzę wtedy urodziny i imieniny. Nie sądzę by był to główny powód, choć fakt ten ma pewnie w tym swój udział. Celebruję jednak te trzydzieści dni bardziej niż inne i przyglądam się sobie z większą uwagą. Od kilku lat to również miesiąc podróży. Chcę właśnie w tym miesiącu jeździć, dokądś zmierzać, coś odkrywać. W tym roku przeszłam samą siebie.
O niektórych podróżach już pisałam na blogu. Dzisiaj chciałabym pokazać Wam kilka zdjęć ze Sztokholmu w którym to mieście bawiłam w zeszły weekend. To był szalony weekend, co tu dużo pisać. Dawno nie przeżyłam czegoś podobnego. Wyruszyłam w piątek nad ranem by jeszcze tego samego dnia znaleźć się w Sztokholmie lądując w Malme i docierając po drodze do Kopenhagi. W sobotę szalony dzień w Sztokholmie i niespodziewana decyzja, ze wsiadamy na prom i płyniemy do Finlandii, z której wracamy następnego dnia oglądając jak w letargu i transie wybrzeża Szwecji spowitej w gorącym słońcu.
I znowu ląd, Sztokholm, krótki sen i wzbijamy się w powietrze by wylądować w Danii.

Dziękuję mojej przyjaciółce i jej przyjaciołom za wspaniały czas oderwania od ziemi dosłownie i w przenośni:)

a wrzesień się jeszcze nie skończył:) pakuję walizkę;)

nie miało być tak szczerze, ale tak wyszło

2011-09-06T15:10:00.000-07:00

Hala Gąsienicowa

mogłabym napisać długi tekst w pełni oddający moją miłość do Tatr,najbliższych mi gór świata,
mogłabym, ale po raz pierwszy czuje marność słów,
nie ma takich, które są w stanie opisać to potężne uczucie, które rośnie zkażdym spojrzeniem na majestatyczne szczyty,
to uczucie zaczyna kiełkować dużo wcześniej, tym razem pojawiło się wtrasie, około 5 nad ranem, słuchając radiowej Trójki, pozostawiając za sobą Poznań,
miasto, którego tak nienawidzę, gdy muszę do niego wracać z Raju i które nanowo muszę oswajać, okiełznać

pomyślałam dzisiaj, że właściwie pracuje już tylko po to, żeby mieć pieniądze,żeby tam jeździć, żeby wrócić do wspinaczki, żeby w Ładzie Nivie słuchać VanaMorrisona, żeby o 7 rano być już na szlaku, żeby ćwiczyć jogę w górach

żeby w drodze być,

nie potrafię inaczej,

nie chcę inaczej

Dolina Pięciu Stawów Polskich

nieskromnie teraz będzie, ale szczerze, a to ważniejsze - moje marzenia sięspełniają!
bardzo chciałam spędzić swoje trzydzieste drugie urodziny siedząc na Czerwonych Wierchach w ciszy i spokoju.

A to polecam szczególnie!

http://www.youtube.com/watch?v=06-aFAqlA08&feature=related

po Transatlantyku

2011-08-24T13:07:00.000-07:00

Po Festiwalu Transatlantyk, dzięki któremu Poznań na kilka sierpniowych dni zamienił się w stolice dobrego kina i muzyki, nie ma już śladu. Pozostały jedynie wspomnienia i różne wrażenia. Wybór filmów, a skupiłam się tylko na filmach, był tak wielki, że aż nieprawdopodobny, mimo szczerych chęci, by zobaczyć jak najwięcej, człowiek musiałby spędzić dni całe w kinie, a i tak coś by przeoczył. Dlatego po gruntownym przestudiowaniu programu i konsultacjach wybrałam kilka filmów. Spośród tych, które udało mi się obejrzeć było niestety kilka rozczarowań i trochę niesmaku. Naturalna sprawa, staram się jednak na nich za bardzo nie skupiać, a pamiętać te, które do dzisiaj wywołują palpitacje serca.

„Poliss” („Polisse”) w reżyserii Maïwenn Le Besco. Premierowy pokaz właśnie na Festiwalu Transatlantyk. Dla mnie najlepszy film, jaki widziałam. Zdobywca Specjalnej Nagrody Jury na tegorocznym 64. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes. Nie przywiązuje do tego wagi, nawet nie wiedziałam o tym wcześniej, przekonała mnie natomiast reżyserka, francuska produkcja i temat. A ten nie byle jaki, bo gdy chodzi o dziecko i ponaciągane jak z gumy granice, które stosują dorośli względem nich, to zaczynam nadstawiać uszu.

By film był jak najbardziej autentyczny, reżyserka towarzyszyła policjantom podczas pracy. Film, zatem jest autentycznym odzwierciedleniem sytuacji, jakie faktycznie miały miejsce.

Specjalna jednostka francuskiej policji do walki z pedofilią. Kilka osób, które dla dobra dziecka są w stanie ryzykować wiele, utratę pracy, rodziny a nawet życia. Są w stanie gotowości permanentnej. Ludzie, którzy też mają dzieci, którym czytają bajki na dobranoc, które tulą do siebie, pocieszają i dają gwarancję szczęścia. Poznajemy ich w pracy, zarówno podczas interwencji w mieście jak i podczas przesłuchań, które przeprowadzają z oskarżonymi o pedofilię. Siłą rzeczy, jak to w pracy bywa, są sobie bardzo bliscy. Między niektórymi z nich rodzi się uczucie, którego nie są w stanie powstrzymać. Potrafią dobrze bawić się w swoim towarzystwie, a odskocznią po ciężkim dniu pracy jest właśnie spontaniczna zabawa, której poddają się bez reszty.

Jak każdy człowiek, także oni, strażnicy dziecięcych światów, mają kłopoty, głęboko skrywane żale i pretensje, prywatne jałowe życia. Frustracje z tego wynikające przelewają na partnerów nie tylko tych życiowych. To zamknięty krąg, z którego ucieczka bywa niemożliwa.

Film zaskakujący i bardzo surowy w wyrazie. Nie ma w nim, moim zdaniem, ani jednej zbędnej sceny. Jeden z tych filmów, po których widownia nie ma śmiałości się poruszyć, albo najzwyczajniej w świecie nie ma sił by wstać.

Pozostając przy temacie dziecka, muszę wspomnieć o filmie „Chłopiec z rowerem” („Le Gamin Au Velo”) w reżyserii braci Dardenne. To drugi film, który mogę z czystym sumieniem polecić. Nie o samą historię mi chodzi, ile o lekką umiejętność przedstawienia bardzo trudnego tematu, bo czy trudnym tematem nie jest okiełznanie zbuntowanego chłopca, próbującego za wszelką cenę odnaleźć swojego ojca?

Cyril (Thomas Doret), ma jedenaście lat. Cały świat, jaki posiada to jego ojciec, który pewnego dnia postanawia zacząć nowe życie bez syna i umieszcza go w domu dziecka. Chłopiec próbuje odszukać ojca (w tej roli znany z filmu „Dziecko” Jeremie Renier). Pomaga mu w tym Samantha (Celcie de France), która przywozi mu rzekomo skradziony rower. Rower jest tu bardzo ważnym przedmiotem, bowiem to ostatni element, który łączy go z ojcem. Między Samanthą a Cyrilem nawiązuje się pewna nić porozumienia. Kobieta zgadza się by chłopiec spędzał z nią każdy weekend. Tak zaczyna się trudna, choć piękna relacja między nimi.

Tak sobie myślę, że to film o tym, że nie można się poddawać po stracie. Brzmi trochę banalnie jednak dla jedenastoletniego dziecka strata to kosmos cały a jednak nie poddawał się. Wsiadał na ten swój rower i pędził przed siebie. Odnosiłam wrażenie, że on dobrze wie, co ma robić i jak postępować, że dobrze wie, co jest dobre a co złe, o czym przekonał mnie koniec filmu, a jeśli nawet błądził to miał do tego prawo, błądzić jest rzeczą ludzką.

Długo zastanawiałam się nad tym, czego oczekuje od kina, jakimi środkami wyrazu można mnie do siebie przekonać. I to jest właśnie taki film. Cały czas miałam wrażenie, że nie potrzeba wiele by zrobić ważny film, że wystarczy o dużych sprawach mówić skromnym i prostym językiem.

Jeszcze raz o dziecku, ale już z innej perspektywy. Bardziej o relacjach między dzieckiem a jego rodzicami i o agresji, jaka rodzi się w młodym człowieku, który nie zgadza się na otaczający świat. Mowa o filmie „W lepszym świecie” Susanne Bier. W Christianie, jednym z bohaterów, rodzi się bunt i niezgoda na pogodzenie się dorosłych z zastaną rzeczywistością, na brak wcielenia w życie zasady „oko za oko, ząb za ząb”. Sam postanawia zająć się sprawami, na które spogląda z perspektywy dziecka.

To jest tylko jeden wątek. Dawno nie wyszłam z kina i nie zadawałam tylu pytań.

„W lepszym świecie” stało się początkiem mojej wielkiej fascynacji duńską reżyserką. Widziałam wcześniej jej film „Otwarte serca”, zostawił po sobie ślad, nie na tyle jednak, by oszaleć tak, jak po wspomnianym wyżej.

Obejrzałam już większość filmów Susanne Bier i jest moją zdecydowanie ulubioną reżyserką. Po filmie „Tuż po weselu” utwierdziła mnie jedynie w przekonaniu, że odkrywając ją dopiero teraz zyskałam cudowny czas z jej sposobem opowiadania historii. Cieszę się, że teraz ona trwa. Prywatnie dodam jeszcze, że duży wpływ na odbiór miał dla mnie język duński. Jestem zakochana w językach skandynawskich.

Mogłabym jeszcze o „Miral” w reżyserii Juliana Schnabla. Ekranizacja powieści Ruli Jebreal o Palestynce, która wychowywała się w sierocińcu w Jerozolimie i całe życie była świadkiem walk miedzy Palestyńczykami i Izraelczykami. To ważny film i nie powinien przejść bez echa, mnie jednak do siebie nie przekonał. Podobnie było z „Circumstance” irańskiej reżyserki Maryam Keshavarz. Historia dwóch zakochanych w sobie kobiet, które muszą ukrywać swoją miłość. Uprościłam to bardzo, ale i ten obraz mnie do siebie nie przekonał, natomiast wątek liberalnych rodziców jako pokolenia wbrew pozorom bardziej otwartego, bardzo mi się spodobał i gdyby cały film oprzeć na tym właśnie, to, kto wie, może o nim pisałabym w pierwszej kolejności. I jeszcze „Klucz Sary” (”Elle s’appelait Sahar”) w reżyserii Gilles Paquet-Brenner. Ogromne rozczarowanie, kiepski film, a zakończenie tak banalne, że aż niesmaczne.

Żałuję tylko, że nie udało mi się obejrzeć „Snu o Afryce” Ulricha Kohlera, bardzo nad tym ubolewam.

muzycznie

2011-08-20T01:46:00.000-07:00

Dla wszystkich moich czytelników. miłego weekendu. Bardzo lubię!

w pogoni za dwudziestą piątą godziną...

2011-08-18T12:33:00.000-07:00

Miało być o filmach z Festiwalu Transatlantyk, i będzie, obiecuję:) tekst rodzi się, nie w bólach a raczej w zachwycie, niestety pewne terminy gonią mnie ostatnio z prędkością światła i nie pomaga dobra kondycja. Na dodatek spotkało mnie wyróżnienie napisania recenzji pewnej książki na Festiwal, o którym niedługo w Poznaniu będzie głośno i w związku z tym osiągnęłam rekord, bowiem przeczytałam 587 stron w cztery dni z przerwami na pracę i zajęcia po pracy. Czytałam stojąc na przystankach, jadąc w tramwajach, wykorzystywałam każdą chwilę by otworzyć książkę. O tym wszystkim będzie, z pewnością, tylko, kiedy?

Festiwal Transatlantyk

2011-08-03T23:57:00.000-07:00

Od jutra w Poznaniu Festiwal Transatlantyk
Zapraszam, polecam
Mam nadzieję, że uda mi się zobaczyć choć trochę:)

dowolne ruchy wykonane przez kogoś świadomie lub nieświadomie, mające określone znaczenie

2011-07-30T01:29:00.000-07:00

Popierwsze „Gesty” to czwarta książka Ignacego Karpowicza.

Podrugie wiadomość ta w zasadzie nie wnosi niczego do wypowiedzi pisemnej, jakąponiżej popełnię, ale jakoś trzeba zacząć, a z początkami trochę kłopot.

Wreszciepo trzecie w moim przekonaniu to jest dobra książka, choć w przekonaniu innych osób,ta książka dobrą nie jest.

40słów zaczynających się na literę „G”, 40 liczebników, 40 rozdziałów, 40 latgłównego bohatera, którego imię też zaczyna się na literę „G”.

Bohaterpospolitych i niepowtarzalnych, niekoniecznie obocznych gestów, które stają sięniekiedy podstawą, kwintesencją czy nawet kanwą naszego życia, jestsamotnikiem. Choć jakby przyjrzeć się dokładniej samotnikiem nie jest. Maprzecież matkę, która mieszka sama w Białymstoku, a która sama mieszkać niepowinna, o czym „synek”, jak od dzieciństwa zwraca się do niego matka, prędkosię przekona przekraczając próg swego dzieciństwa.

Kuzadziwieniu matki i ku zadziwieniu swojemu postanawia zostać w rodzinnychstronach dłużej niż wcześniej planował. Zostać i trwać. Powtarzać jej gesty:

„Jawstaje około dziesiątej, powtarzam jej gesty: unoszenie kubka z kawą,strzepywanie popiołu do popielniczki, czytanie gazet sprzed lat, przypadkiemocalonych przed spaleniem”.

Comoże przynieść takie bycie w niebycie, bo zamierzchłe czasy dzieciństwa i młodościto przecież już niebyt cały. Wracają jak nieproszeni goście uporczywe myśli, zatarteobrazy. Z szafy wypadają walizki pełne historii, których istnienia pochowane zamłodu, straszą perspektywą dopisywania nowych zakończeń. Bohater „Gestów” dotego czasu pierwszych błędów i pierwszych sukcesów, czy chce czy nie chce,wraca. Grzegorz, bo zdaje się nie wspomniałam, że imię rozpoczynające się naliterę „G” to Grzegorz właśnie, cofa się w przestrzeni czasu i wraca do miejsca,w którym wszystko się zaczęło.

Dom.

Ludzie.Kochane i niekochane osoby.

Miejsca.Te, które kiedyś były odległymi krainami, a dzisiaj są stertą ławek, przyktórych nie chce się siadać.

Bohater„Gestów”, jak mawia sam autor, ma niezdolność do zrezygnowania z wątpliwości,właściwie wątpi we wszystko. To jego zwątpienie jest mi tak namacalnie bliskie,że łapię się na przepisywaniu całych fragmentów.

„zgodniez prawdą powinienem napisać „wątpienie”; umiem wątpić we wszystko każdemu memukrokowi towarzyszą wątpliwości. Dubito ergo sum. Nie umiem inaczej”.

Jeszczejedno pozwolę sobie dodać.

Tojedna z tych książek, które czyta się jednym tchem, w jedną noc, długo zaciągającsię papierosem. A to za sprawą języka, słów poskromionych, zaszeregowanych zidealną precyzją. Uwielbiam. Doceniam. W zachwycie nad zdaniami skrojonymi jakprzez doskonałego krawca, ubolewam, że sama krawcem doskonałym nie jestem.

Jestjedna rzecz, która burzy mój zachwyt, jedna jedyna, nad którą nie mogę przejśćdo porządku. Zadaję sobie pytanie, po co Glosa na końcu książki. Chciałeś miAutorze (bezustannie z estymą się zwracam) coś wyjaśnić, coś sprostować? Czegośja Czytelnik mogłam nie zrozumieć. Nie sądzę. Moja wyobraźnia i umiejętnośćodczuwania są, nie chcę być pyszna, na najwyższym poziomie. Trochę przypomniałymi się, skojarzyły książki, których nie chciałabym już pamiętać (niestetypamięć mam dobrą) pewnego Pana, który lubował się i chyba nadal lubuje, niejestem pewna, bo unikam jak ognia, w historiach tak romantycznie ckliwych, żeaż nierzeczywistych. Trochę ta Glosa w „Gestach” zepsuła mi zabawę z tekstemdoskonałym. To jednak tylko jeden zarzut, jeden gest, który kieruję do Autora.

Nakoniec mój ulubiony cytat. O literach, które, notabene w odpowiednim do siebieukładzie stają się słowami, te z kolei zdaniami, następnie wersami, akapitamiitd.

„Stopniowoświat liter coraz bardziej mnie fascynował, pochłaniał. Zdałem sobie sprawę, żelitery, ta marna imitacja liczb, znacznie lepiej i poprawniej opisują świat;ten chaos i bałagan, niestałość i niepewność. Niezmienną zmienność i zależnośćod światła oraz od tego, którą nogą wstało się z łóżka”.

w Dolinie Rurzycy

2011-07-18T12:06:00.000-07:00

wystarczą dwa dni, by odpocząć

o kilku ciekawych wystawach

2011-07-13T08:02:00.000-07:00

Dzisiajo trzech a nawet czterech wystawach, które warto zobaczyć w Zakopanem,oczywiście wtedy, gdy pogoda nie pozwala wejść na szlak i w pocie czołazdobywać szczyt.

Przyokazji dodam, że już od kilku lat podczas pobytu w Zakopanem pogoda rozpieszczamnie deszczowym dniem, chyba po to, żebym mogła zobaczyć dobrodziejstwakulturalne, jakie oferuje miasto, w przeciwnym razie byłabym na szlakucodziennie. Dłużej o trzech atrakcjach by czwarta mogła jeszcze trochę we mniepozostać.

Pierwszekroki skierowałam do Willi Oksza, nowej filii Muzeum Tatrzańskiego. Willazostała zaprojektowana przez Stanisława Witkiewicza w 1894 roku, a zbudowanaprzez Wincentego Kossakowskiego. Cenna to dla mnie informacja, bowiem oddłuższego czasu noszę się z zamiarem zakupu książek poświęconych stylowizakopiańskiemu w architekturze. Mam już kilka pozycji upatrzonych i sądzę, żena jesień podczas kolejnego pobytu w Zakopanem zakupię ich trochę.

Willa Oksza

Wystawapod nazwą „Zakopane – pępek świata. Sztuka pod Giewontem w latach 1880 – 1939” jestwystawą, której przeoczyć nie można. Swą nazwą nawiązuje do tytułu książkiRafała Malczewskiego „Pępek świata”, książki, która opisuje życie w Zakopanem wlatach XX-lecia międzywojennego. Był to dla miasta pod Giewontem czas bardzo prężnykulturalnie. Na wystawie można zobaczyć między innymi portrety Witkacego,obrazy Rafała Malczewskiego czy Zofii Stryjeńskiej. Dla mnie wydarzeniem byłomóc zobaczyć obraz Wandy Gentil-Tippenhauer, słynnej „Rudej”, bliskiej przyjaciółkiJózefa Oppenheima, współautorki książki „W stronę Pysznej”. Dzięki moimprzyjaciołom, z którymi jeżdżę w Tatry, historię „Rudej” znam bardzo dobrze iza każdym razem dowiaduje się od nich czegoś nowego. Ona i Józef Oppenheimzasługują na osobne notki, które nie mogłyby być krótkie, bo ich życia to dlamnie układanka, której odkrywanie ożywia zamierzchłe czasy.

Wystawajest czynna do 31 grudnia 2011 roku, wiec z pewnością nawiedzę to miejscejeszcze raz.

Wystawa,której istnienia trudno nie zauważyć w Zakopanem, bowiem ilość plakatów w samymmieście wprost zachęca do obejrzenia, to wystawa w Galerii Sztuki na Kozińcu„Witkacy. Psychoholizm”. Dość specyficzna, by nie rzec śmieszna, to byławizyta, zakończona dziwnymi pomysłami, a potem jeszcze bardziej szalonymirealizacjami owych pomysłów, na jakie wpadłyśmy zaraz po wyjściu z Galerii. Takto już jest, że Witkacy dostarcza nam dziką energię.

Ponadsto fotografii autorstwa Witkacego, które powstały w latach 1910-1938. Nafotografiach są jego znajomi, przyjaciele, rodzina i on sam. Twarz, która nakażdym zdjęciu jest zupełnie inną twarzą. Zagubioną, rozbawioną, szaloną,złośliwą i wreszcie tajemniczą. Jestem w trakcie lektury książki JanuszaDaglera „Witkacego portret wielokrotny”, którą to lekturę „dawkuję” sobie, cojakiś czas. Wystawa ta dostarczyła mi również niezbędnej, jak się okazało, wzrokowejpodniety. Trochę zawile, ale nie potrafię inaczej, gdy o Witkacym mowa.

Jeszczedo 28 sierpnia można spojrzeć prosto w oczy Witkacego.

Na Kozińcu

Dlatych, którzy na Kasprowy Wierch wybierają się kolejką linową i ponadprzyjemność wspinaczki wybierają długie stanie w kolejce, (podziwiam!) można techwile sobie osłodzić i przyjrzeć się fotografiom tatrzańskim Awita Szuberta,wybitnego krakowskiego fotografika XIX wieku. Wystawa jest bezpłatna, napowietrzu. Reprodukcje starych fotografii wprowadziły nas przez chwilę w światbardzo odległy, a jednak bardzo bliski.

Oostatniej wystawie, która zrobiła na mnie największe wrażenie, postaram sięnapisać innym razem. Pewne jest jednak, że pod jej wrażeniem pozostaje dodzisiaj, choć mija już trochę czasu odkąd miałam okazję ją oglądać. Dała domyślenia, poprzestawiała, co przestawić miała, pozwoliłana chwilę cofnąć się i poczuć klimat czasów do których tak chętnie wopowieściach wracają moi przyjaciele i od jakiegoś już czasu, wracam i ja.

Archipelag - Droga

2011-07-12T08:35:00.000-07:00

(...) byś mógł z tysiąca dróg, wybrać tę jedną (...)

jeśli literatura ma być drogą, a zapewniam, że to rozkoszna wędrówka, to polecam Wam, moi drodzy czytelnicy, piąty numer Archipelagu.
Chylę czoło przed każdym tekstem.
POLECAM.

wkrótce

2011-06-29T13:49:00.000-07:00

O trzech a nawet czterech wystawach, które warto zobaczyć w przepięknym zakątku Polski, już w przyszłym tygodniu. Ten tydzień to jakieś szaleństwo, poza tym piękna pogoda nie sprzyja pisaniu:)

w Tatrach

2011-06-25T13:11:00.000-07:00

mam tam wszystko, czego mi potrzeba
oddech, spokój, brak zegarka,
wolności tam doświadczam,
zdrowej tęsknoty za tymi, których zostawiam na nizinach,
wreszcie miłości,
może banalnie, ale prawdziwie, a prawda podobno jest banalna

okruchy codzienności

2011-06-17T09:32:00.000-07:00

Trochę z powodu postu Latającej Pyzy, trochę dlatego, że mam na to ochotę a nie na kolejną recenzję, chciałabym Wam przedstawić moje okruchy przyjemności zebrane z ostatnich tygodni i zachęcić Was do własnej listy

1. joga o 6 rano, w całkowitej ciszy i skupieniu

2. utwór "Cripple and The Scarfish" Antony and The Johnsons - o każdej porze dnia i nocy

3. Mozart w ilościach nieograniczonych, słuchany w dobrym towarzystwie, w moim przypadku zawsze w tym samym doborowym towarzystwie w poznańskiej filharmonii

4. Jogging z przyjaciółmi podczas późnych wtorkowych wieczorów

5. Książka Ivo Andrić "Most na Drinie"

6. Długo planowane spotkania z osobami, które wcześniej znałam tylko poprzez maile i przyjemność spędzania czasu w ich towarzystwie

7. Pakowanie plecaka, co czynię w tej chwili, by znowu zobaczyć Tatry, ten pofałdowany świat, którego widok zapiera dech w piersiach

8. Koktajl truskawkowy w "Kociaku" w Poznaniu, już nie podawany w szklance:(

9.Moja przyjaciółka z którą pracuję, która wchodzi do mojego pokoju i pyta - Izka, a to czytałaś?

i rzuca mi na stół kilka książek miedzy innymi Jacka Dehnela, czy skserowane specjalnie dla mnie fragmenty z "Kontekstów". Mogłabym o tym godzinami

10. Deszcz o świcie

„Algierska podróż” Abdelkrim Bahloul

2011-06-04T14:32:00.000-07:00

Poznańdostarcza mi ostatnio wiele wrażeń kinowych. Zakończył się VI Festiwal FilmówAfrykańskich - „Afrykamera” a już rozpoczął się „Przystanek Rumuńskiego Kina”.Mimo szczerych chęci nie jestem w stanie zobaczyć wszystkich filmów na jakiemiałabym ochotę. W oczekiwaniu na film „Wesele w Besarabii” Napoleona Helmisa, wramach wspomnianego kina rumuńskiego, który wybrałam spośród wielu, i na którymam nadzieje uda mi się dotrzeć, dwa zdania o filmie, który obejrzałam podczasAfrykamery, choć jak wspomniałam nie widziałam wszystkich produkcji, więc mojezdanie pozostaje bardzo skromne.

„Algierskapodróż” („Voyage a Algier”) w reżyserii Abdelkrima Bahloula, bo o nim mowa, zrobiłna mnie ogromne wrażenie, a historia Chouady (Samia Meziane), głównej bohaterki, do tej porynie przestaje tkwić w mojej głowie. W latach 60 Algieria uzyskujeniepodległość. Francja opuszcza jej tereny a urząd prezydenta obejmuje AhmedBen Bella. Mąż Chouady ginie jako męczennik podczas walk narodowowyzwoleńczych.Kobieta otrzymuje od opuszczającego Algierię dyplomaty francuskiego dom, doktórego przenosi się wraz z szóstką dzieci. Spokój i szczęście nie trwajądługo, bowiem dom mają ochotę zamieszkać inne osoby, które nie mają do niegoprawa, a które chcą wykorzystać słabość samotnej kobiety i własną pozycję.Chouada nie daje za wygraną, postanawia udać się do samego prezydenta bywyprosić łaski i wylać z siebie żal. Rozpoczyna się jej podróż, w którązmuszona jest zabrać swojego ośmioletniego synka, bo jako muzułmanka nie możepodróżować sama.

Film,jak wspominała przed jego projekcją prelegentka, został nakręcony bardzo lekkoZastanawiałam się co to może oznaczać, ale wychodząc z kina miałam wrażeniejakbym obejrzała go jednym tchem. Nie było tam żadnej zbędnej sceny, może nawetkilku mi zabrakło. Role dzieci były wspaniałe, dodałabym więcej scen z nimi.Skoro to film o podróży, zabrakło mi w nim plenerów, widoków, tego było moimzdaniem za mało. Są to jednak drobne uwagi, które nie miały dużego wpływu namój odbiór.

Tenpiękny obraz to w moim przekonaniu obraz nie tylko dzielnej kobiety, która maodwagę walczyć z większym od siebie tyranem, to przede wszystkim obrazczłowieka islamu, człowieka zmęczonego wojną, pragnącego spokoju i dobrejprzyszłości dla siebie i swoich dzieci i wreszcie człowieka, który w swejmądrości daje pokój. Na uwagę zasługuje postać brata Chouady, który zajmującurzędnicze stanowisko, próbuje pomóc siostrze, rozmawia z jej dręczycielem ipróbuje załagodzić sytuacje. Pomimo niepowodzenia nadal kieruje się mądrością igdy Chouada nie chce wybaczyć swojemu oprawcy, ten namawia ją by mógł być jejprzedstawicielem w pojednaniu, dzięki czemu ratują życie wroga.

Iwłaśnie to mnie tak przekonało, mądrość wybaczenia, która okazała się potęgą, ato mądrość trudna i bolesna, na szczęście możliwa.

w nowe i nieznane

2011-05-27T06:55:00.001-07:00

TydzieńKina Serbskiego w kinie Muza w Poznaniu oficjalnie został zakończony ku mojemuniezadowoleniu. Muszę przyznać, że nie spodziewałam się takich emocji i wrażeń.Stąd moje chwilowe milczenie na blogu. Nie udało mi się zobaczyć wszystkichfilmów, ale wkrótce to nadrobię. Musiałabym przeprowadzić się na cały tydzieńdo kina a zdecydowanie wolę własne łóżko. Postaram się wkrótce napisać trochę ofilmach, które widziałam, tymczasem doznałam pewnego olśnienia. Ja niewielewiem o literaturze Bałkanów, ja w sumie nic nie wiem. Postanowiłam to zmienić iudałam się w tym celu do dwóch osób, którym zwierzyłam się z mojej „luki wgłowie” i poprosiłam je o pomoc by szybko tę „lukę” wypełnić.

Namoim stole leżą cztery nowe książki, które mają mi przybliżyć słowo pisane naBałkanach.

Będęw tym świecie trochę błądzić, w to nie wątpię, z pewnością (z tym się liczę)nie wszystko zrozumiem, pochylę się nad historią tych regionów, które tak mnieostatnio pochłaniają. Cieszę się na tę podróż jak na każdą podróż czy toliteracką czy z wypełnionym po brzegi plecakiem.

Tydzien Kina Serbskiego

2011-05-19T03:08:00.000-07:00

ZAPRASZAM DO POZNANIA

L'Italia che amiamo

2011-05-16T09:26:00.000-07:00

wszystkich miłośników Włoch zapraszam w imieniu mojej nauczycielki języka włoskiego i jej męża na spotkanie o Italii właśnie. Jeśli macie ochotę, czas i jesteście akurat w Poznaniu to serdecznie zapraszam.

"Habemus Papam" Nanni Moretti

2011-05-14T00:44:00.000-07:00

Wczoraj 13 maja na festiwalu filmowym w Cannes odbył się pokaz prasowy filmu "Habemus Papam" Nanniego Morettiego zakończony owacją na stojąco.

Rzadko śledzę wielkie festiwale, ale tym razem ze względu na ten film i ich twórców, Festiwal w Cannes jest mi bardzo bliski.

Trzymam kciuki!!!

Nanni Moretti otrzymał Złotą Palmę za film "Pokój syna" z 2001 roku, ponadto był czterokrotnie nominowany między innymi za film "Il Caimano" (2006) w którym zagrał Jerzy Stuhr oraz mój ulubiony "Caro diario" (1993).

"Dziennik kawowy. Notatki z podróży" Ewa Kulak

2011-05-08T08:34:00.000-07:00

Oddługiego weekendu mija już tydzień, a ja ciągle pamiętam smak kolumbijskiejkawy Juan Valdes popijanej podczas lektury „Dziennika kawowego. Notatki zpodróży po Kolumbii” Ewy Kulak. Pamiętam słońce, które wbijało się między wersytekstu, przypominając mi, że czas oderwać się od lektury i korzystać z jegopromieni. Dzięki temu mogłam dłużej rozkoszować się tekstem, czytać wolniej,niespiesznie, chłonąc każde słowo z kolumbijskiego świata.

Książkajest rekompilacją tekstów, które wcześniej ukazały się na stronie internetowejEwy, która to strona traktowała głównie o życiu w miejscu bogatym wróżnorodność – Kolumbii. Miejscu, w którym Ewie dane jest smakować życia.

Jakpięknie napisał Mario, mąż Ewy:

„Tekstyzaczęły krążyć po uliczkach Candelarii, zeszły po ulicy Siódmej, wmieszały sięmiędzy ludzi, przeskoczyły kordylierę, spróbowały pandeyuca, zatańczyły huaynoi opaliły się w słońcu Karaibów. Każde słowo starało się zaimpregnować pięknymikolorami oczy tych wszystkich, którzy posiadali tylko bardzo odległy izdeformowany obraz tego, czym tak naprawdę jest Kolumbia”.

Bogota

Dodałabymjeszcze coś od siebie. Dzięki tym tekstom dowiesz się czym jest Tagua –roślinna kość słoniowa, dzięki której kolumbijscy rękodzielnicy wyrabiają cuda.Część z nich możecie obejrzeć tutaj www.galeriamacondo.pl

TekstyEwy są też trochę niebezpieczne, jeśli chodzi o ilość kalorii, bowiemprzesycone są smakami i zapachami, które stają się prawdziwą męką dla tych,którzy są na diecie. Dowiecie się, co to jest kolumbijska chuleta de cerdo,czyli największy kotlet schabowy, który ma pół metra długości i podawany jest zryżem, salatką i cidrą – bulwą przypominającą europejskie ziemniaki. Nieprzejdziecie obojętnie nad opisem świeżych i słodkich soków lub koktajli zmleka i owoców takich jak lulo, guanabana, karuba, marakuja czy pitahai.Słodkie ananasy, małe czereśnie nazywane uchuvas, czy plasterkisłodkiego platana. Na samą myśli jak mogą smakować te tropikalne owoce,niespotykane na europejskim rynku robi się słodko i błogo.

Jawisię poprzez teksty Ewy obraz Kolumbii bardzo zróżnicowany, bowiem nie jest totylko pean na cześć różnorodności, kolorytu czy atrakcji, a El Dorado to tylkonazwa międzynarodowego lotniska w Bogocie. To kraj, w którym dzieci biorą aktywnyudział w konfliktach zbrojnych, są rekrutowane w szeregi wojska. Dla większościmałych żołnierzy to jedyny sposób na przetrwanie. Kolumbia to kraj estrato,aż siedmiu warstw społecznych. Jedenastu milionów ludzi żyjących w skrajnejbiedzie i nędzy, bez możliwości polepszenia swojej sytuacji. Ludzi żyjących naulicy, żebrzących, śpiących w drzwiach obcych domów. Kraj absurdu, w którym nadworcu autobusowym nie istnieje rozkład jazdy, a kierowcy przekrzykują się,podając nazwy miast, do jakich podążają. Łatwo sobie wyobrazić chaos, jaki natakim dworcu panuje. Kraj z lotniskiem, na którym nie funkcjonują megafony,informujące pasażerów o zmianach lotów, z głośnymi Boeingami w tle.

La Candelaria

Ewępoznałam dzięki jej stronie internetowej kilka lat temu. Najpierw czytałam jąbardzo często i dokładnie, poznając jej kolumbijski świat. Potem spotkałyśmysię w realnym świecie, bo jednak takie spotkania uważam za pierwszorzędne, choćnie ukrywam, że długie maile ułatwiły nam nieco zadanie. Od tamtej poryspotkałyśmy się już kilka razy a to pierwsze spotkanie było decydujące i nadługo zapadło w moją pamięć. Jeśli czuliście kiedyś, że spotkaliściebratnią duszę, to ja właśnie tego doświadczałam kilka lat temu i doświadczam za każdym razem, gdy się spotykamy. Cieszy mnie taprzyjaźń. Pomimo kilometrów, które nas dzielą słyszymy się często i piszemyjeszcze częściej.

Wierzę,że któregoś dnia zasmakuje tych wszystkich świeżych soków z tropikalnych owocówi będę mogła wypić kolumbijską kawę w towarzystwie Ewy i Mario spoglądając naAndy!

Bogota

Książkazostała wydrukowana w warsztatach graficznych Poemia w Cali, w Kolumbii, wmiejscu, w którym miałam robić praktyki i ciągle wierzę w to, że się to uda.Składa się z dwóch części językowych, polskiej i hiszpańskiej.

Wszystkie zdjęcia pochodzą ze strony Ewy www.ewakulak.com

majówka

2011-04-30T02:35:00.000-07:00

Notes, pióro,książki, rower i znikam na jakiś czas. Zamierzam popijać kolumbijską kawę JuanValdez podczas lektury książki Ewy Kulak „Dziennikkawowy. Notatki z podróży po Kolumbii”.

O Ewie i jej książce jużwkrótce, a tymczasem życzę wszystkim moim czytelnikom odpoczynku!

32 omdlenia

2011-04-22T13:00:00.000-07:00

fot. Robert Jaworski

Tobył tydzień pełen emocji.

Mijakilka dni od mojego powrotu z Warszawy gdzie w Teatrze Polonia zobaczyłam „32omdlenia” Czechowa w reżyserii Andrzeja Domalika. Następnie pojechałam nakoncert Rogera Watersa w Łodzi, dzień później w poznańskiej operze oglądałam „MadameButterfly” Pucciniego i słuchałam „Requiem” Mozarta.

Wielkito tydzień. Każda z tych imprez zasługuje na specjalną uwagę, żadna jednak niewywołała takich emocji, jakie wywołał we mnie spektakl „32 omdlenia”.

fot. Robert Jaworski

„Niedźwiedź”,„Oświadczyny” i „Historia zakulisowa”. Trzy jednoaktówki Czechowa, z całym dlaCzechowa charakterystycznym komicznym absurdem. Trójka wybitnych aktorówKrystyna Janda, Jerzy Gogolewski i Jerzy Stuhr.

Skromnasceneria, właściwie pusta scena, trzy krzesła, trochę światła, a na sceniemistrzowskie aktorstwo. Ponad dwie godziny intelektualnego szaleństwa,majstersztyk aktorski. Czysta, dobra gra. Sumując talent każdego z aktorówotrzymujemy wynik, jakim jest potężny ładunek emocji i brawurowy spektakl.

Historietak uniwersalne, nie pokryte patyną czasu, w których można się przeglądać jak wkrzywym zwierciadle. Pytania o kondycje aktora, o aktorstwo w ogóle, poddanie wwątpliwość tej dzisiejszej maniery przenoszenia do teatru rzeczywistości.Doskonały końcowy monolog Jerzego Stuhra, wraz z jego nostalgiczną puentąuświadomił mi jak bardzo brakowało mi takiego teatru pozbawionego elementuobnażania się, tej pudełkowej sceny, do której chcę wracać, w której chcęszukać odpowiedzi.

JerzyStuhr (a pozwólcie, że na nim się skupię) w doskonałej formie, budujący napięcie,rozbawiający, by wywołać na naszych twarzach śmiech, i w końcu gorzki uśmiech.

Estyma,jaką darze tego artystę nie miała żadnego wpływu na mój odbiór spektaklu. Jestdla mnie najwybitniejszym polskim aktorem, jechałam na ten spektakl głównie dlaniego. Wiedziałam, że się nie zawiodę, ale to mistrzostwo przeszło moje najśmielsze oczekiwania.

fot. Robert Jaworski

„Tojest klasyka w najlepszym rozumieniu tego pojęcia” za Wiktorem Zborowskim,którego widziałam wśród publiczności.

Polecamkażdemu, kto wybiera się do Warszawy i każdemu kto do Warszawy się nie wybiera, żeby się wybrał, bo warto.

Roger Waters The Wall Live

2011-04-18T23:50:00.000-07:00

zajmę się pisaniem jak wrócę:-)
W Łodzi wielkie wydarzenie, długo wyczekiwany koncert Rogera Watersa The Wall Live.

32 omdlenia Czechowa w Teatrze Polonia

2011-04-16T10:05:00.000-07:00

Wczorajodbyła się premiera spektaklu „32 omdlenia” Czechowa w reżyserii AndrzejaDomalika w Teatrze Polonia w Warszawie. Występują Krystyna Janda, Jerzy Stuhr iIgnacy Gogolewski.

Spektaklbenefisowy dla Jerzego Stuhra z okazji okrągłej czterdziestej rocznicy pracyartystycznej. Aktor już rzadko pojawia się na scenie, film zdominował jegożycie (o ostatniej roli pisałam tutaj). Pamiętam mój wyjazd do Krakowa na monogram„Kontrabasista” i emocje, szaleństwo i wrażenia. Tak bardzo chciałam z nim pospektaklu porozmawiać. Nie udało się wtedy, udało się kilka lat później przyokazji podpisywania jego książki „Historie rodzinne”. Zamienić z nim kilka zdańto było dla mnie ogromne wyróżnienie, do dzisiaj chwilę, gdy wspominałam mu oswojej pracy magisterskiej zaliczam do najprzyjemniejszych momentów w moimżyciu. Jeśli mam okazję zobaczyć osobę, którą bardzo cenię, nie tylko za to,jaką jest postacią artystyczną, ale również za to, jakim jest człowiekiem, natyle na ile oczywiście pozwala sobie na swój temat mówić, to po prostu wsiadamdo pociągu i jadę na spektakl. Skupiam się na Jerzym Stuhrze, bo to jemupoświęciłam wiele miesięcy swojego życia, ale to samo mogłabym napisać o KrystynieJandzie. Widziałam ją na scenie kilka razy w Poznaniu. Cieszę się, że kolejnyraz zobaczę ją na scenie swojego Teatru.

Niebyło mnie na premierze, będę jutro na sali.

Za zamkniętymi drzwiami Magda Szabo

2011-04-12T11:22:00.000-07:00

Jestsporo książek, które nie pozwalają mi na długi czas wrócić do rzeczywistości. Nawetspecjalnie wracać nie chcę. Siedzę, myślę, mielę w głowie, aż w końcu wybuchanajczęściej złość, że już koniec.

Cenięsobie bardzo umiejętność dostarczania za pomocą niewielkich środków ogromnychemocji. Trzeba mieć talent, taką przypadłość, która jednym życie niszczy, innymdaje radość.

Takintensywnego ładunku emocjonalnego, ilości pytań, które wirują w głowie istrachu przed odpowiedziami, dostarczyła mi Magda Szabo, a jej książka„Zamknięte drzwi” wreszcie pootwierała moje.

TajemniczaEmerence Szeredas. Gospodyni, służąca, dozorczyni. Trochę zdziwaczała, samotna,apodyktyczna, jednak lubiana i traktowana przez sąsiadów z szacunkiem, oraz doceniana,zapracowana i poszukująca kogoś do pomocy w domu węgierska pisarka, żyjącatylko z mężem. Spotykają się i tak zaczyna się ich dwudziestoletnia dośćskomplikowana przyjaźń. Skomplikowana, bowiem trudno o komplikacjach niewspomnieć, gdy obie świat postrzegają tak różnie. Wycofanie i tajemniczośćEmerence mnoży jedynie niepokojące, pełne spięć sytuacje między kobietami.

Emerencenie przebiera w słowach, krytykuje religijność pisarki, jej „walenie w maszynę”uważa za stratę czasu, nazywa ją mściwym człowiekiem, szydzi z jej życia. Muszęprzyznać dość odważnie.

„CoPani sobie myśli o Bogu i Chrystusie, o których się pani wypowiada jak oosobistych znajomych, bardzo tanio dostaje się u pani zbawienie. Nie dałabymgrosza za pani religijność w tygodniu, pani tylko w mieszkaniu jestnieporządna, bo w życiu to pani lubi ład, aż wstręt bierze. W poniedziałek otrzeciej, żeby się paliło i waliło, dentysta, szczerzymy zęby i z powrotemtaksówką, bo na drogę to już brak czasu. Co czwartek fryzjer, co środępierzemy, nigdy innego dnia, prasowanie w czwartek, czy wyschło, czy mokre. Wświęto i w niedzielę kościół, we wtorekmówimy tylko po angielsku, w piątek po niemiecku, żebyśmy nie zapomnieli. Apoza tym bezustannie walimy w maszynę”.

Jednakrodzi się miedzy nimi bardzo specyficzna więź, która je do siebie przyciąga. Wrazz rosnącym zaufaniem, Emerence przekazuje swojej chlebodawczyni skrawkihistorii swojego ciężkiego życia, a wkrótce pisarka staje się jedyną osobą,przed którą Emerence otwiera drzwi swojego mieszkania, do którego nikogo dotąd niewpuszczała. Co kryje się za tymi drzwiami, za które chętnie zajrzałby niejedensąsiad? Jaką tajemnice kryje przed światem starsza kobieta?

Podobniejak główna bohaterka mamy powody by nienawidzić Emerence, może nas irytować jejzachowanie, mamy prawo odczuwać niepokój i rozdrażnienie przyglądając sięzachowaniu staruszki. I faktycznie tak się dzieje, przynajmniej podczas mojejlektury. Drażniła mnie swoją impertynencją i bezczelnością, ale po pewnymczasie zaczęłam jej wybaczać, coraz lepiej ją rozumiałam i podobnie jak uwęgierskiej pisarki ze zrozumienia narodził się zalążek akceptacji a możewspółczucia.

Niesamowitejest to, że relacja między kobietami została nakreślona tak, że nie nudzi aniprzez chwilę. I tu w moim przekonaniu kryje się ogromny talent Magdy Szabo.

Sofia Ribeiro Quartet

2011-04-11T00:09:00.000-07:00

Jeśli muzyka ma porywać i sprawiać, że człowiek znajdzie się na chwilę w innym świecie, to ja doświadczyłam tego w ubiegłą sobotę słuchając koncertu Sofii Ribeiro w poznańskim jazzowym klubie Bluenote.

Jazz z domieszką fado i wokalistka, która tą mieszanką bawiła się znakomicie, jednocześnie sprawiając, że publiczność pokochała ją od razu. Wiem, co piszę, siedziałam w drugim rzędzie i widziałam jak publiczność żywo reagowała.

Odniosłam wrażenie, że muzycy, którzy Sofii towarzyszyli bawili się muzyką równie przyjemnie. Moją uwagę przykuł kontrabasista Marc Demuth, z którym wokalistka wcześniej nagrała dwie płyty. Utwory, które razem wykonali uważam za najbardziej udane podczas sobotniego wieczoru. No i jeszcze cover utworu "Certainly" Erykah Badu.

Artystce podczas wieczoru towarzyszyli również Juan Andres Ospina na fortepianie oraz Sebastian Frankiewicz na perkusji.

tu z Markiem. zdjęcia z internetu.

w oczekiwaniu na "Habemus papam" - Nanni Moretti

2011-04-07T13:57:00.000-07:00

15kwietnia na ekrany włoskich kin wchodzi nowy film Nanniego Morettiego „Habemuspapam”. Jedną z głównych ról, rzecznika papieskiego, gra Jerzy Stuhr. Film, jestopowieścią o kardynale Melvillu (w tej roli francuski aktor Michel Piccoli),który zostaje wybrany na papieża. Ten jednak, pogrążony w silnej depresjiokazuje się być niezdolnym do pełnienia posługi bożej. Chciałby być w zupełnieinnym miejscu, choćby w teatrze i grać w sztukach Czechowa. Czy liczne wizytylekarzy dusz są w stanie przywrócić równowagę Ojca Świetego?

Reżyserazainspirowała postać Celestyna V, zakonnika, który 5 lipca 1294 roku zostałpapieżem, a który nie dając sobie rady z obowiązkami i nieprzyzwyczajony doprzepychu, po kilku miesiącach ogłosił swą abdykację.

„Bolesnakomedia” jak opowiada o swoim filmie Moretti, który jednocześnie zapewnia, żedata premiery nie ma nic wspólnego z beatyfikacją Jana Pawła II, a jego filmowypapież jest „wymyślony”.

Filmjest historią duchownego, który najzwyczajniej w świecie przeżywa kryzys,doświadcza pomyłki, gubi się. Film o ludzkim papieżu, którego ludzkość może siępubliczności nie spodobać, (choć warto by zadać pytanie, której publiczności). Dobrzeby było tak na ten film spojrzeć. Wszelkie doszukiwanie się podobieństw dowspółczesnych wydarzeń byłoby łatwym uproszczeniem, choć wierzę, że film wywoładyskusje dość ostre w wymowie.

Czytami przeglądam to, co mogę znaleźć na temat filmu w sieci i zaczyna mnie bawićcała ta religijna otoczka, która w sumie wcale mnie nie dziwi a jak wspomniałamdostarcza jedynie dobrej zabawy. Pojawiają się przy okazji filmu takie słowajak „prowokacja”, „skandal”. Patrzę na to z boku i czuję, że oto jestem w domu,w katolicko skostniałej Polsce.

Są trzypowody, dla których film obejrzę.

Pierwszyto aktor Jerzy Stuhr, nad którego twórczością pochylam się od kilku lat. Cieszęsię, że zagrał w tym filmie, że na pytanie czy nie boi się wykluczenia z katolickiejspołeczności odpowiada, że specjalnie mu na tym nie zależy, że ma wiarę w sobiei to mu wystarcza.

Drugipowód to Nanni Moretti, którego filmy uwielbiam, doceniam i do których chętniewracam, a jego „Caro diario” (1993) mogłabym oglądać codziennie. Wreszcie trzecipowód, to język włoski, ale tu nie muszę nic dodawać.

Zwiastun filmu - POLECAM!

Habemus papam

o malarstwie, tak jak lubię

2011-03-27T05:36:00.000-07:00

LubięLecha Majewskiego za całokształt, za próby niemożliwego zmieniania w możliwe,za jego „Metafizykę”, która była moim początkiem, wkraczaniem, poszukiwaniem. Dziękitej książce otwierałam wszystkie drzwi na korytarzu sztuki, do światamalarstwa, muzyki, architektury i literatury. Błądziłam po omacku, stąpałam ponieznanym gruncie, by dzisiaj wspominać te czasy z tęsknotą, bo to, copierwsze, dziewicze jest zawsze najprzyjemniejsze. Wierzę mu bezgranicznie, niewszystkim jestem zachwycona, ale sam fakt, że dotyka tego Lech Majewski czynitemat nigdy nieskończonym.

Wiedziałamo filmie „Młyn i krzyż” w jego reżyserii już od dłuższego czasu. Śledziłamwszelkie wzmianki w prasie na temat procesu jego powstawania. Początkiem byłesej Michaela Francisa Gibsona, wybitnego znawcy twórczości Petera Bruegla, szczegółowyesej na temat „Drogi krzyżowej” malarza. Film „Angelus” Lecha Majewskiego zkolei stał się przyczyną spotkania obu panów, a spotkanie to zaowocowałopomysłem szalonym.

Otomamy przed sobą obraz Bruegla „Droga krzyżowa”. Jest rok 1654. Flandria Brueglaciemiężona przez Hiszpanów, którzy tępili wszelkie przejawy herezji. Mordowalimieszkańców, kobiety grzebali żywcem. Lud, który przyglądając się okrucieństwu,zmuszony był pogrążyć się w codzienności. Być może, tylko ona była w staniepozwolić im ze zgarbionymi plecami mierzyć się z kolejnym dniem.

Dwunastupostaciom z obrazu zostaje nadane szczególne znaczenie, zostały na chwilęożywione, poznajemy je bliżej, choć trudno mówić o poznawaniu, może bardziejprzyglądaniu się ich codzienności. Kogoś przybijają do krzyża i prowadzą naśmierć. Powiewają czerwone płaszcze hiszpańskiej władzy. Gromadzą się tłumy.Matka (Charlotte Rampling) opłakuje swojego syna. Między postaciami obrazuprzechadza się sam malarz (Rutger Hauer), rozmawia ze swoim przyjacielem,kolekcjonerem jego obrazów Jonghelinckiem (Michael York). Na szczycie skałygdzieś w oddali stoi młyn, który wprawiany przez młynarza w ruch jednocześnieożywia bohaterów obrazu. Bruegl na moment zatrzymuje to koło, które mieleczas.

Najnowszetechnologie wykorzystane w filmie czynią obraz w moim przekonaniu jeszczebardziej atrakcyjnym. Świetne zdjęcia Adama Sikory, który współpracował zMajewskim już przy filmach „Angelus”, „Pokój saren” i „Wojaczek”. Na uwagę zasługujerównież montaż Norberta Rudzika.

Cieszęsię, że reżyser nie dodał każdej z postaci innego życia, nie dołożył zbędnychfragmentów, niepotrzebnych dialogów, że ograniczył się do tak prostego zabiegujak jedynie dotknięcie postaci i tchnienie w nich życia, z powolnym istnieniem,milczeniem i spokojem. Ten film stymuluje wyobraźnie i zmusza do myślenia. Jestpełen metafor, analogii i symboli.

Cieszymnie to, że film ma tylu przeciwników ilu zwolenników, bo film nie pozostajebez tego potrzebnego szumu i gwaru, dzięki którym jest o nim głośno. LechMajewski zrobił coś, co robi każdy stojąc przed obrazem, poruszył wyobraźnię,stanął na ułamek sekundy jak Bóg mający siłę i władzę nadać życie.

Słyszałamróżne opinie, a najczęściej pojawiającym się pytaniem, było niezadowolone,znudzone, po co?

Ja niezadaję sobie tego pytania.

Cometa sull'Annapurna. Simone Moro

2011-03-25T15:14:00.000-07:00

Na polskim rynku nakłademWydawnictwa Stapis pojawiła się książka „Kometa nad Annapurną” mojegoulubionego włoskiego alpinisty i himalaisty Simone Moro.

Dokonania Simone śledzę odmomentu, gdy razem z Piotrem Morawskim jako pierwsi zdobyli zimą szczyt ShishaPangma (8029m).

Dwa tygodnie temu otrzymałnagrodę Kolosa w kategorii Alpinizm podczas Trzynastych Ogólnopolskich SpotkańPodróżników, Żeglarzy i Alpinistów w Gdyni. Przyleciał tylko na jeden dzień byodebrać nagrodę z rąk Krzysztofa Wielickiego, pokazać film zrealizowany podczasostatniej wyprawy zimą na Gasherbrum II i podpisywać swoją książkę.

Lubię go za niezmordowanie(niech to słowo tu pozostanie, wyjątkowo mi pasuje), za zdrową, szalenie miodpowiadającą filozofię życiową, którą zaraża, i za podejście do wspinaczki.

Trochę jestem rozczarowanapolskim wydaniem. Dziwne, bo do tej pory książki wydawnictwa Stapis zaliczałamdo ciekawie wydanych. Jestem na tym punkcie przeczulona, takie małe zboczeniezawodowe, dlatego moje niezadowolenie zepsuło radość pierwszego z niąobcowania.

Jak tylko skończę lekturę,podzielę się wrażeniami a tymczasem słowa Simone wyszperane z książki „PiotrMorawski. Zostają góry”:

"Nie ma znaczenia, czynie damy rady, przegramy, czy upadniemy, czy też wygramy i czy świat tozobaczy, czy też odwrócimy się do niego plecami. Film o życiu każdego z nasmusi być wypełniony miłością i szacunkiem dla uczuć, które czynią nasradosnymi, które dają pełny sens aż do końca".

Simone Moro

Judy Budnitz "Gdybym ci kiedyś powiedziała"

2011-03-20T02:03:00.000-07:00

Jedno życie, cztery opowieści, cztery życia, jedna opowieść.

Relacja z ust kobiety, dziewczynki, nastolatki, babci, córki.

Ilana, Sashie, Mary i Nomie.

Każda z bohaterek opowiada historie swojego życia.

Komu? No właśnie, kim jest słuchaczka?

Kto dowiaduje się o pełnym magii życiu Ilany? O jej ukochanymbracie Arim i jego nadludzkiej sile. O trzech kobietach, które splatały razemnici brązowe, złotorude i czarne. O kobiecie bez stóp, której włosy tworzyłygruby, połyskliwy dywan. O ucieczce z kraju i próbie dostania się do krainy zaoceanem, jej złotych bramach i niekończących się alejach. Kto słuchał, żenajlepszą dzielnicą na życie jest ta, na której maszyny w nocy sprzątająwszystko, co tylko pozostanie na ulicy, nawet ludzi? Kto dowiaduje się, że toMary była zdolna, a nie jej brat Jonathan i dlaczego Nomie ma trzy matki?

Judy Budnitz i jej „Gdybym ci kiedyś powiedziała” to długaopowieść o życiu po prostu. Życiu, które każda kobieta postrzega inaczej. Choćróżnią się od siebie bardzo, to jednak w gruncie rzeczy są do siebie bardzopodobne. Choć znieść nie mogą swojego towarzystwa, są na nie skazane,przynależność jednej do drugiej jest tak silna, że nie wyobrażają sobie bymogły się opuścić.

Korzenie, geny, więzy, silne powiązania. To są kobiety, któretworzą swój świat, i choć ten świat staje się coraz bardziej nowoczesny, a dlawspółczesnego czytelnika coraz bardziej realny, to jednak jest przepełnionymagią i pewną baśniową nicią, którą tka od początku Ilana.

Żałuję, że ominęły mnie opowieści moich babek, prababek,dziadków i pradziadków. Wierzę, że byłyby to barwne opowieści dokładnie takbarwne jak barwne byłyich życia. Żałuję, że nie mogłam przysiąść opierając głowę na kolanach mojejbabci i słuchać opowieści z lasu, do którego tak lubiła chadzać.

To nie jest książka, która mnie poraziła, w nocy spać niepozwalała, ale odniosła pewien sukces, bowiem w stronę przodków mnieskierowała.

w Berlinie

2011-03-16T11:29:00.000-07:00

W Berlinie byłam dosłownie na chwilę, ale zdążyłam się zachwycić.

Do wielkich miast ciągnie mnie bezustannie, lubię ich zgiełk, różnorodność, barwność.

Lubię, gdy w jednym miejscu stykają się różne kultury, gdy w metrze słyszę nagromadzenie wielu języków świata. Lubię metro! Lubię zachłysnąć się pędem danego miejsca.

Z pewnością do Berlina wrócę na dłużej, by ze spokojem nasycić oczy i skorzystać z dobrodziejstw kultury, których w Berlinie pod dostatkiem.

Jerzy Stuhr

2011-03-14T11:40:00.000-07:00

Dzisiaj w Trójce Benefis Jerzego Stuhra. Nie wiem na ile Was ta informacja interesuje, bo mnie interesuje.
To bardzo bliska mi postać.
Zapraszam

http://www.polskieradio.pl/9,Trojka

wreszcie wiosennie

2011-03-10T13:46:00.000-08:00

Po raz pierwszy usłyszałam ją w radiu Pin. Rewelacja, pomyślałam. Potem na chwilę o niej zapomniałam, by powitać dzień, w którym sama do mnie wróciła. Świeża, optymistyczna, jak to słońce, które próbuje się przez skłębione chmury przebić i udowodnić nam wszystkim, że zbliża się królowa, wiosna.

O płycie "Zaz" wspominam, bo to dla mnie ostatnio objawienie.

Z piosenką "Port Coton" nie rozstaję się od kilku dni, a "Eblouie Par La Nuit" znam już na pamięć.

Polecam na dobry początek dnia i przyjemne jego zamknięcie z całym szaleństwem w jego ciągu.

Dla mnie fantastyczna przygoda. Otwieram tą płytą wiosenny sezon. Zakładam buty do biegania, rozwijam mate do jogi, zamawiam nowe książki, biegnę do kina i realizuje podróżnicze plany. Zaczynam od jutra:-)

Umiłowana Toni Morrison

2011-03-08T11:29:00.000-08:00

„Sześćdziesięciu,i więcej, milionom”

Odniektórych książek nie można się oderwać, dodam więcej, nie wolno się odrywać."Niedoczytanie"do końca narusza nasze sumienia, porzucać ich nie wolno, bo sączymś więcej niż w odpowiednich miejscach ustawionymi literami, które stają sięsłowami, a te zdaniami. Stają się historią, która zabiera Ci dusze na jakiśczas, i zmusza do całkowitego od życia oderwania.

Skończyłam„Umiłowaną” Toni Morrison. Skończyłam i nie skończyłam, bo czy taką książkęmożna nazwać skończoną? Mija kilka dni, a ja nie mogę sięgnąć po kolejną, bo tahistoria wsiąkła we mnie, wbiła się jak gwoździe wbijały w kajdany afroamerykańskichniewolników.

O „niedoczytaniu”przy okazji „Umiłowanej” wspominam, bo ono jest możliwe z całkiem zrozumiałychpowodów. Bunt i złość karze rzucić ją w kąt, po to, by ponownie po nią sięgnąć,a bogata narracja zmusza czytelnika, nie tyle do doczytania, co do pochyleniasię, bo nagle zdaje sobie sprawę, że trzyma w ręce dzieło, głos nie jednego, awielu.

Dośćskomplikowana narracja w moim przekonaniu jest wartością dodatkową. Uwielbiamtak zbudowane powieści. Strzępy pamięci, liczne retrospekcje. Trzeba przeczytaćczęść trzecią, by zrozumieć pierwszą i wnikliwie przedrzeć się przez pierwszą,by w ostatniej wybaczyć.

HistoriaSethe, zbiegłej niewolnicy, jej czwórki dzieci, teściowej Baby Suggs, Paula D,Paula A, Szóstego, Halle’a, jest historią wielu niewolników, którychcharakterystykę wpisywano „po tej stronie kartki, po której spisuje się cechyzwierzęce”.

Setheze swoim drzewem na plecach, korzeniem, pniem i splatanymi gałązkami wyrytymina zawsze przez biczowanie. Jej martwa skóra na plecach.

Sethei pragnienie by jej dzieci nie zaznały losu niewolnictwa do końca życia, które wjej mniemaniu byłby gorszy niż śmierć, a jeśli śmierć mogłaby być lepsza odniewoli, to ona zrobi wszystko by im ulżyć.

Sethei w jej dłoniach krew własnego dziecka, którym karmi kolejne.

Sethei jej Umiłowana, ta nieodgadniona, tajemnicza dziewczyna o głosie dwuletniegodziecka.

Sethei jej siła, odwaga, wielkość i miłość.

„Biali mogli splugawić ją, ale nie to, co miała najlepszego – samo piękno i urokjej życia – tę jej część, która była czysta. Żadnych koszmarów sennych zdręczącym pytaniem, czy ten bezgłowy, beznogi tors wiszący na drzewie zwypalonym znakiem to ciało jej męża, czy też Paula A; czy wśród śmiertelniepoparzonych dziewcząt w szkole dla czarnych, podpalonej przez patriotów,znajduje się jej dziecko, czy gang białych zgwałcił jej córkę, splamił jej udai zepchnął ją z fury. Ona mogła pracować na podwórzu rzeźni, ale nie jejcórka”.

W1993 roku Toni Morrison otrzymuje Literacką Nagrodę Nobla. "Umiłowana" jest jejpiątą książką, choć z pewnością miała ogromny wpływ na przyznanie nagrody.

Mogęsię jedynie zżymać na samą siebie, że dopiero teraz sięgam po książkę, którajest tak ważna, tak wartościowa, ale wierzę w to, że każda ma swójczas.

Najlepszaksiążka, jaką przeczytałam w ostatnich miesiącach.

z centrum Europy

2011-03-05T00:57:00.001-08:00

W Poznaniu X Targi Książki dla Dzieci i Młodzieży.
Jestem na tej imprezie od kilku lat uczestnikiem i za każdym razem wychodzę rozpromieniona jak dziecko.
Tym razem oprócz targów, czeka mnie jeszcze spotkanie z redaktorem wydawnictwa Ene Due Rabe, w księgarni Między Słowami moich przyjaciół.

O Targach

A o najpiękniejszych książkach dla dzieci, jakie w życiu widziałam napisze innym razem.

jak w życiu

2011-03-01T13:41:00.000-08:00

Życieto nie zawsze wielkie wydarzenie, emocje, szaleństwo i gwar. Życie to czasem zwykłydzień, zwykłe dzisiaj i znane jutro.

Lubię,gdy kino takie właśnie życie podpatruje, nad takim życiem się pochyla. Kochałamto w „Trzech Kolorach” Kieślowskiego, gdzie o wielkich rzeczach reżyser mówił spokojnymtonem. Ostatnio wiem, czego w kinie szukam i dynamiczna akcja w tychposzukiwaniach nie zajmuje miejsca, natomiast ten charakterystycznieprzeciągnięty spokój zachwyca mnie od lat i udało mi się go odnaleźć w ubiegłąsobotę.

„Kolejnyrok” Mike’a Leigh, takie cudo, taki obraz magiczny.

Historiakochającego się małżeństwa w średnim wieku, Toma (Jim Broadbent) i Gerri (RuthSheen), którzy prowadzą spokojne życie na przedmieściach Londynu. Majądorosłego syna, który postanawia się ustatkować po trzydziestce. Ich życie,oprócz pracy, to przebywanie na działce, sadzenie warzyw, następnie ichzbieranie, przyrządzanie z nich posiłków. Czas płynie sielsko. Mają przyjaciół,którzy często ich odwiedzają. Najczęściej do ich ciepłej kuchni czy ogroduwpada Mary (Lesley Manville), samotna przyjaciółka Gerri. Ta barwna postać ożywiaspotkania przyjaciół. Odrzuca zaloty wspólnego znajomego Kena, z nadziejąspoglądając w kierunku syna głównych bohaterów. Zbyt duża ilość wina, którespożywa, pozwala jej ukryć pod maską pustkę. Tylko na początku, ta postać pełnapolotu bawi, z czasem zaczyna stawać się balastem dla swoich przyjaciół. To cieplei barwne miejsce w porach letnich zmienia się w lodowatą przestrzeń zimą, wtedy,gdy Mary naprawdę potrzebuje pomocy.

Jestw tym filmie rytm życia, przepięknie płynący strumień czasu. Dzień za dniem.

Filmpodzielony został na cztery części, cztery pory roku i tak jak wiosną i latemwszystko kwitnie, jest barwne, a ilość kolorów i ciepła aż razi, tak zimą ijesienią króluje szarość, ta okrutna szarość, która rządzi się swoimi prawami,a życie potrafi zmienić w wędrówkę bez celu.

Tomi Gerri stają się jedyną ostoją, dla ludzi, których życie całkowicie sięporozsypywało.

Takjak w życiu, czasem jest dobrze a czasem jest źle, nie wszystko układa się ponaszej myśli. Ile to razy ludzie szukają oparcia w najbliższych, próbują odnaleźćdobry bieg podpatrując życie innych, schronić się pod ich skrzydłami. Bolesnychłód każe im niekiedy wyruszać w kolejną samotną wędrówkę.

Byłabymszalona nie widząc siebie w Mary i nie widząc swojego życia w życiu Toma i Gerri.

Dlamnie ten film, to życie po prostu, jego jasne i ciemne strony. Permanentnatułaczka. Przepiękny melanż.

Wspomniećmuszę na koniec o doskonalej roli Lesley Manville. Żongluje sobie emocjamiperfekcyjnie. Byłam zachwycona jej rozedrganiem na ekranie, pogubieniem,chaosem. Doskonała. Ostatnia scena, gdy kamera zatrzymuje się na jejtwarzy, na długo zostaje w pamięci.

Cóżmoże dać nam Leigh po wspaniałym „Happy-Go-Lucky, czyli co nas uszczęśliwia”? Samąprzyjemność, choć czasem pełną goryczy. Jak w życiu.

czasem w kinie bywa nudno:-(

2011-02-23T12:13:00.000-08:00

Sensacjazajmuje na liście powodów, które decydują o moim wyborze filmu ostatniąpozycję. Jeśli do filmu sensacyjnego ma mnie coś przekonać, to może to byćnazwisko reżysera lub obsada. W przypadku filmu, o którym zaraz wspomnęzasugerowałam się nazwiskiem aktora, nie aktorki, a to ważna informacja. I choćlubię go bardzo i podobał mi się we wszystkich filmach, w jakich zagrał, od „Cogryzie Gilberta Grape’a” (1993) przez „Czekoladę” (2000) do „Marzyciela” (2004),w tym przypadku choć mam do niego dużo sympatii, to jest to tylko sympatia.

Bardzorzadko zdarza mi się oglądać filmy najzwyczajniej w świecie nudne. Ale niestetyczasem zdarza.

Piszeo „The Tourist” Floriana Henckela von Donnersmarcka, remakeu francuskiego„Anthony Zimmer” z 2005 roku. Aktor, o którym wspominam wyżej to Johnny Depp,aktorka to Angelina Jolie.

Krótko,bo dłużej nie warto.

Amerykańskiturysta (Johnny Deep) podróżuje po słonecznej Italii. W pociągu jadącym doWenecji spotyka Elise (Angelina Jolie). Elise okazuje się być agentką Interpolupróbującą schwytać przestępcę, do którego słabość psuje jej plany. CiapowatyAmerykanin jest idealną przynętą by zamydlić oczy policji.

Akcjarozgrywa się w Wenecji, ale nawet to miasto nie jest w stanie uratować tegofilmu. Jak mniemam nie o fabułę tu chodzi, a o spotkanie na planie tej dwójki,która jeszcze przed kamerą nie miała okazji się spotkać.

Jeślilubicie Johnnego Deppa i uwielbiacie rzucać okiem na kreacje wiszące na AngelinieJolie to polecam. Co do wdzięków i talentu tego pana nie mam żadnychwątpliwości, natomiast na temat talentu tej pani w tym filmie, podkreślam w tymfilmie, nie mogę nic powiedzieć, bo utonął w kanałach Wenecji. Jest sztywna isztuczna. W filmie wciela się w postać agentki a porusza się jak modelka nawybiegu. Przeciętnie, słabo, nawet kiepsko. Pewnie jestem trochęniesprawiedliwa, bo nie widziałam wszystkich filmów z jej udziałem, ale żebynie być zbyt surową przypomniał mi się film „Cena odwagi” MichaelaWinterbottom’a, który zrobił na mnie piorunujące wrażenie głównie dzięki roliJolie.

Totyle, i aż tyle.

Nuda,nuda i jeszcze raz nuda.

moja styczniowa Venice

jakoś tak tematycznie mi się skojarzyła

i myślę o mojej Italii ukochanej,

co zaowocuje kolejną podróżą

Amadeo Modigliani w Pradze

2011-02-20T04:27:00.000-08:00

„Życiejest darem: niewielu dla wielu, tych którzy mają i wiedzą, dla tych, którzy niemają i nie wiedzą”.
Amadeo Modigliani

Jeszczeprzez osiem dni (9.12.2010-28.02.2011) można zobaczyć w Pradze wystawępoświęconą jednemu z najważniejszych malarzy i rzeźbiarzy XX wieku, AmadeoModiglianiemu. Wystawa znajduje się w Miejskim Domu Reprezentacyjnym Obecni Dumw Pradze.

Wystawapod tytułem „Amadeo Modigliani” prezentuje głównie pierwsze rysunki i szkicemalarza, jego charakterystyczną prawie niezauważalną kreskę, zdjęcia i kilkaobrazów Modiglianiego oraz niewielką część poświęconą dziełom Frantiska Kupki,czeskiego abstrakcjonisty.

Wystawata, to głównie próba przybliżenia postaci Modiglianiego, jego życia i czasów, wktórych przyszło mu żyć. Stąd tak mocny nacisk został położony na jej fotograficznączęść. Możemy oglądać fotografie przedstawiające moment pracy artysty, jegoprzyjaźń z Leopoldem Zborowskim, polskim mecenasem sztuki, który stał się dlalivorneńskiego artysty powiernikiem, wreszcie słynnej wspólnoty przy ulicyDelta w Paryżu, która narodziła się z pomysłu Paula Alexandre’a w 1907 roku.Wspólnota to budynek, który był własnością miasta, a stał się miejscem mieszkańubogich artystów.

Niesposób opisać wszystkich fotografii, które można obejrzeć podczas wystawy. To,o czym wspomniałam to zaledwie garstka, ale warta uwagi.

Wartododać, że podczas wystawy wyświetlany jest film Mike’a Davis’a „Modigliani.Pasja tworzenia” (2004) z Andy Garcia w roli artysty. Film, który zrobił namnie swego czasu ogromne wrażenie, a muzyka Guy’a Farley’a do dzisiaj mnieporusza. Film, który oprócz ukazania walki między artystą a Picassem, jesttakże próbą przypomnienia tragicznej historii miłosnej między malarzem a JeanneHebuterne, młodą uczennicą Colarossiego.

Wystawapowstała dzięki współpracy między innymi Muzeum Izreala w Jerozolimie, EstorickCollection w Londynie, Studio Guastalla w Mediolanie.

Jeśliktoś ma jeszcze szansę obejrzeć wystawę, polecam!

brzydkie kaczątko

2011-02-17T09:13:00.000-08:00

Takpokrótce, bo wiele słów już na ten temat padło.

"Jedynąosobą, która może stanąć ci na drodze, jesteś ty sama” – te słowa wypowiadanauczyciel baletu (w tej roli Vincent Cassel) do swojej uczennicy, młodejbaletnicy (Natalie Portman), która za chwile wejdzie na scenę by zatańczyć Czarnego Łabędzia. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że ta młodabaletnica właśnie w tej chwili toczy wojnę ze swoim największym wrogiem – samąsobą. Wojnę, która staje się kanwą całego filmu Darrena Arnofsk’yego „Black Swan”,bo o nim mowa.

Kolejnypretendent do Oskara i kolejny film reżysera, którego po „Requiem for a Dream”postawiłam na piedestale i nie strącam.

Ninaotrzymuje rolę Białego i Czarnego Łabędzia w balecie Czajkowskiego.

Role,na którą czeka każda młoda baletnica, role, która staje się rolą życiową iprzypadku Niny staje się tak dosłownie. Ta delikatna, słodka, trzymana podkloszem dziewczyna ma udowodnić, że potrafi zagrać nie tylko w białym kolorze,ale i w czarnym jej do twarzy.

Czyjej się to uda i jaką cenę za to zapłaci, bo to, że zapłaci nie ulegawątpliwości.

Dramatpsychologiczny Darrena Arnofsk’yego został skrojony mistrzowsko. Dramat, wktórym mieszają się dwa światy, iluzji i rzeczywistości, bieli i czerni, dwabieguny, dwa pierwiastki, które nie przestają się ścierać. Toczy się walkamiedzy dwiema stronami osobowości, czyli walka z samym sobą, a to walkanajtrudniejsza.

„BlackSwan” to film o poszukiwaniu swojej ciemnej strony, uwalnianiu jej, bo każdy jąma, nawet nieskażona Nina. Sztuka polega na tym, by obie i dobra i zła były wodpowiednich do życia proporcjach, a to sztuka nie byle jaka.

Odnoszęwrażenie, że oto rola skrojona specjalnie dla Natalie Portman. Ta delikatna, wspojrzeniu drapieżna i tajemnicza aktorka doskonale poradziła sobie z roląschizofrenicznej baletnicy.

Bardzolubię, gdy film staje się iluzją, rzeczywistość zaczyna mieszać się ze snem,wyobrażeniem i gdy to przejście jest tak płynne, że jako widz zaczynam tracić głowę.Dzięki zdjęciom Matthew Libatique’a miałamtego w „Black Swan” pod dostatkiem.

Jakośdziwnie przeżyłam ten film, oglądając go w całkowitej samotności. Tak bardzobliska mojej osobie taka wewnętrzna walka, permanentne ścieranie się dwóchświatów. Kto dzisiaj takiej walki nie toczy?

Miałobyć krótko a wyszło długo i niech tak zostanie.

Mademoiselle Karen

2011-02-15T13:13:00.000-08:00

Wczoraj w klubie Meskalina wPoznaniu wystąpiła Mademoiselle Karen.

Przyznaje, nie znałamwcześniej dokonań tej Pani. Z koncertu wyszłam oczarowana.

Mademoiselle Karen jest Dunkąśpiewającą po francusku, polsku i angielsku. Nauka w Królewskiej AkademiiMuzycznej oprócz wykształcenia muzycznego dała jej również grupę przyjaciół,którzy podobnie jak ona interesowali się łamaniem granic w muzyce.Współpracowała między innymi z Czesławem Mozilem przy projekcie Czesław śpiewai Tesco Value. W końcu zaczyna tworzyć własną muzykę. Gra na saksofonie iklarnecie. Muzyka, którą tworzy nie daje się wpisać w żaden nurt i to mi siętak podoba. Jest tu trochę piosenki francuskiej, jazzu, bluesa, całość ubrana w kabaretowy surdut, którego nie daje się łatwo dopiąć, bo z każdej strony coś wychodzi, coś się rozłazi, dokądś biegnie. REWELACJA!

Na scenie jest charyzmatycznai szalenie spontaniczna.

W Meskalinie promowała swójnajnowszy album „Attention”.

Wczorajszy koncert przeniósłmnie do świata bardzo nierzeczywistego. Być może to przekraczanie pewnychgranic w muzyce, pewne zaprzeczanie, zabawa muzyką dała mi tyle radości iuświadomiła jak tęskno mi za tym.

Polecam gorąco utwory„Kochany, Kochany” i Creme brulee.

AUTOBUS

Polecam. To już mój ulubiony utwór - Autobus

AnimacjaMarcina Wokana i Piotra Golemo oraz ilustratorki Joanny Gniady.

po portugalsku

2011-02-13T13:42:00.000-08:00

„Wpełnym świetle dnia nawet dźwięki błyszczą”

Kolejnyraz sięgam po „Lisbon Story” Wima Wendersa, film z 1994 roku, który uwielbiam.

PhilipWinter dźwiękowiec przyjeżdża do Lizbony by pomoc swojemu przyjacielowiFriedrichowi Monroe skończyć film o tym niesamowitym mieście. Usiłuje odnaleźćprzyjaciela, po którym ślad zaginał, jednocześnie zbierając rozmaite dźwięki, wktóre Lizbona jest bogata. Mieszka w jego domu, poznaje grupę Madredeus z TeresąSalgueiro, grupę, która stworzyła muzykę do filmu Friedricha. W rytmie muzykiMadredeus i z poezją Fernando Pessoi przemierza Philip ulice Lizbony magicznej,porażającej swoim urokiem.

Totaki film w filmie, metafizyczno – filozoficzna wędrówka, droga na którejznajdujemy rzeczy i spotykamy ludzi, przyjaciół, siebie.

Tenfilm ma drugie dno, ale nie chcę się nad tym teraz rozpisywać. Wspominam gogłównie ze względu na Teresę Salgueiro z tej prostej przyczyny, że w ubiegłypiątek miałam okazję Teresę usłyszeć na żywo w Poznaniu. Już nie z grupą Madredeusa solo z udziałem innych muzyków: Carisy Marcelino (akordeon), André Santos (gitaraklasyczna), Óscar Santos (gitara), Rui Lobato (perkusja). Śpiewała przepięknie,czysto i bez wysiłku. Tym razem promowała swój najnowszy album “Voltarei à minha Terra”. Dwie godziny minęły zbyt szybko. Kilka utworów fado,które wykonała ponownie wyrwało moje serce w kierunku kraju, którego nie znam,a które ostatnio przypomina o sobie bardzo często.

Teresa Salgueiro

2011-02-11T05:06:00.000-08:00

Teresa Salgueiro dzisiaj w Poznaniu.
Wielka uczta dla ucha i oka z pewnoscią też.

Mieczysław Karłowicz

2011-02-07T08:14:00.000-08:00

Jutro 8 lutego przypada rocznica śmierci Mieczysława Karłowicza, polskiego kompozytora dlaznawców muzyki, taternika i działacza górskiego dla miłośników gór. Mnieosobiście postać ta interesuje pod kątem górskim.

W1907 roku ukochał Zakopane do tego stopnia, ze postanowił osiąść w nim nastale. Z czasem narty i aparat fotograficzny stały się nieodłącznym elementemjego górskich wyryp. Razem z Mariuszem Zaruskim stworzył podwalinyTatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Sławił Tatry i Podhale.Pozostawił wiele artykułów poświęconych tematyce tatrzańskiej.

Niedalekoszlaku między Murowańcem a Czarnym Stawem Gąsienicowym, schodząc z MałegoKościelca, można zobaczyć kamień, który jest pomnikiem Karłowicza, w tymmiejscu zginał przysypany lawiną.

Polecamksiążkę Macieja Pinkwarta „Zakopiańskim szlakiem Mieczysława Karłowicza”Polskiego Wydawnictwa Muzycznego Edition.

Dla tych, którym mało, a oprócz mnie myślę, że trzy osoby jeszcze się znajdą, polecam film, który widziałam już wielokrotnie i ciągle mi mało.

Mieczysław Karłowicz

w oczekiwaniu na...

2011-02-06T09:09:00.000-08:00

W teatrze Polonia w Warszawie „32 omdlenia” Antoniego Czechowa.Krystyna Janda, Jerzy Stuhr i Ignacy Gogolewski. Premiera planowana na połowękwietnia. Nie mogę sobie tego odmówić, tym bardziej, że to 40 rocznica mojego maestroJerzego Stuhra. Zobaczyć go, po raz kolejny na scenie, to dla mnie wielkie wydarzenie.

perełka kinowa

2011-02-06T05:51:00.000-08:00

Jest rok 1936. Po śmierci Jerzego V tron Wielkiej Brytanii maprzejąć jego syn Edward VIII. Ten jednak bardziej od panowania krajem wolimałżeństwo z amerykańską rozwódką Wallis Simpson. Ktoś jednak musi panować, tymbardziej, że w tle słychać echa zbliżającej się wojny. Na tron wstępuje bratEdwarda Albert, książę Yorku (Colin Firth). Albert jest mężczyzną nieśmiałym,introwertycznym, o dość skomplikowanej osobowości, unikającym jak ogniapublicznych wystąpień jąkałą. Fakt ten dość ograniczający jego możliwości stajesię poważnym problemem. Jego mądra żona (w tej roli Helena Bonham Carter) jeszczeprzed koronacją znajduje dla męża lekarza, specyficznego Australijczyka LionelaLogue’a stosującego dość, niekonwencjonalne metody leczenia. RecytowanieSzekspira, gdy w tle rozbrzmiewa głośna muzyka czy przeklinanie, to tylkoniektóre sposoby by zacinanie się króla ograniczyć. Lionel jest bezpośredni,odważny i nonszalancki. Zwraca się do króla Bertie, ma czelność stawiać królowiwarunki i traktuje go jak zwykłego pacjenta.

Spotkanie dwóch tak różnych charakterów, reprezentujących takróżne stanowiska, nie mogło obejść się bez komplikacji.

„Jak zostać królem” w reżyserii Toma Hoopera to angielskakomedia. Faktycznie jest to film dość zabawny, jednak zdecydowanie przychylamsię do zdania, że jest to dramat historyczny.

Jest to opowieść o przyjaźni, która w dobie kryzysu staje siębardzo ważna, jest niemalże ratunkiem i ostoją. To opowieść o relacji międzyskrajnymi osobowościami. Wreszcie jest to opowieść o przezwyciężaniu swojejułomności, walce ze swoją słabością, pracą nad nią. Poszukiwaniem i odkrywaniemprawdy, że oto sami jesteśmy kowalami swojego losu, a nasze życie nie jestżyciem brata, ojca czy żony, ale tylko i wyłącznie naszym.

Gra Colina Firtha i Geoffrey’a Rush’a według mnie jest bezzarzutu. Teatralna, powściągliwa, każdy z nich ma swoje pięć minut, któredobrze wykorzystuje. Te role są jak dobrze skrojone garnitury. Mówi się, że sąto role oskarowe i choć nie przywiązuje większej wagi do tych złotychstatuetek, wyjątkowo chciałabym, żeby w tym oskarowym wyścigu panowiezwyciężyli. Uwagę przykuwa również rola Heleny Bohdan Carter, mądrej i silnej Elizabeth,żony króla, która jest dla niego podporą w zmaganiu się z codziennością.

Obejrzałam film, który podobał mi się bez żadnych zastrzeżeń,a to się rzadko zdarza.

Historię prawdziwą przekazaną z niemalże teatralną precyzją.Obraz idealny. Życzyłabym sobie więcej wieczorów z takim kinem.

w raju

2011-01-29T07:39:00.000-08:00

Robię sobie raj - spotkanie z Mariuszem Szczygłem

2011-01-14T13:13:00.000-08:00

Mariusz Szczygieł poradził mi bym zrobiła sobie raj, co też postanowiłam uczynić i jutro wyjeżdżam między innymi do Pragi:-)
Tym razem napiję się kawy w Manes i odetchnę:-)

dwie pieczenie na jednym ogniu

2011-01-11T12:52:00.000-08:00

Jutro Wojciech Kuczok i Mariusz Szczygieł odbierają w Bibliotece Raczyńskich
w Poznaniu nagrodę Książki Jesieni 2010.

Wojciech Kuczok za swoje Spiski. Przygody Tatrzańskie a Mariusz Szczygieł za Zrób sobie raj

Cieszę się tym bardziej, że obie książki są moim zdaniem warte wielu nagród.

Wrzenie Świata - jeden dzień w Warszawie

2011-01-09T13:28:00.000-08:00

Odkąd Wrzenie Świata pojawiło się w Warszawie, chciałam je zobaczyć.
Dla tych, którzy nie wiedzą co to Wrzenie Świata podaje stronę internetową
http://www.instytutr.pl/cmsms/index.php?page=klub-ksiegarnia
Spotkań, które tam się odbywają, Warszawiakom zazdroszczę.
Cieszę, się jednak, że choć przez chwilę mogłam tam spocząć i wśród książek odetchnąć.

Wrzenie Świata


Wrzenie Świata

sobie przeglądam

świątecznie

2010-12-23T06:40:00.001-08:00

Życzę wszystkim spokoju

Sa som i himmelen

2010-12-16T14:34:00.000-08:00

po raz kolejny obejrzałam film Jak w niebie (Sa som i himmelen) wreżyserii Kaya Pollaka i po raz kolejny przekonuję się, że to jeden zlepszych filmów jakie widziałam w tym roku

a ten przepięknie brzmiący szwedzki język ciągle tkwi w mojej głowie

Spiski. Przygody tatrzańskie Wojciech Kuczok

2010-11-23T15:04:00.000-08:00

W Tatrach zawsze żyłem żwawiej, folgując instynktom, do coraz to nowych ludzi się zbliżając, na tle górskim i podgórskim, w okolicznościach dziennych i wieczornych

Czekałam na opowiadania Wojciecha Kuczoka od dwóch lat, gdy podczas z nim spotkania tajemniczo czytał ich fragmenty. Miały się pojawić szybciej. Czekałam, czekałam aż w końcu przestałam o nich myśleć. W minioną sobotę otrzymałam je w prezencie. Dawno nic nie wywołało na mojej twarzy takiej radości. Jestem pewna, że będzie tam wszystko to, czego mi teraz trzeba.

Wojtka Kuczoka cenię za formę w jakiej przekazuje to, co w życiu ważnei za to, że wykonuje ciężką pracę, która barwi moje życie. Jego mistrzowskie "machanie piórem" upodobałam sobie szczególnie.

Jego Senność wywołała burzę w mojej głowie, zawrzało i pięknie wrze do tej pory.

O Spiskach nie wiem nic, prócz tego, że o góry zahaczają, w górach sobie wymościły miejsce wygodne. Dla mnie, osoby kochającej te przepiękne pagórki, które Tatry noszą nazwę, to wystarczający powód by się dać ponieść i oddać całkowicie lekturze.

Jakkolwiek skończy się moja przygoda ze Spiskami, sam fakt jej początku o dreszcze mnie przyprawia.

Oznajmuję ci, że będziesz miał różne prześladowania w drodze i przechadzki ku tym górom, ale to wszystko będzie od duchów...

Michał Chrościński, Opisanie ciekawe Gór Tatrów

a na Helu słonecznie

2010-11-21T01:09:00.000-08:00

o książkach

2010-11-10T13:43:00.000-08:00

zastanawiałam się nad sprowadzeniem do domu swego tv
jednak po trzech tygodniach permanentnego czytania odrzuciłam ten pomysł
czytam dużo i szybko, czyli tak jak wtedy, gdy było mi z tym tak dobrze
po Piaskowej górze Joanny Bator chce mi sie jej Chmurdali
jutro nad morzem zacznę Zrób sobie raj Mariusza Szczygła, ach czekałam z lekturą tej książki na specjalną okazję
i Paolo Giordano Samotność liczb pierwszych
zapomniałam jeszcze dodać o książce Waltera Bonattiego Moje góry, którą to osobiście dostarczyła mi dzisiaj M.
i...wiele jeszcze - wracam do żywych...

Cristina Branco

2010-10-26T09:59:00.000-07:00

Przepiękna, utalentowana i zabawna Cristina Branco oczarowała wczoraj publiczność Teatru Wielkiego w Poznaniu. Przez dwie godziny zachwycała swoim głosem, wyśpiewując fado. W doskonałym towarzystwie Panów Ricardo Dias (fortepian), Bernardo Couto (gitara portugalska), Alexandre Silva (gitara) i Fernando Maia (gitara basowa) usłyszeliśmy głównie utwory z jej ostatniej płyty - Kronos. Ten portugalski blues jak często nazywają fado, nie był mi wcześniej dobrze znany. Od kilku miesięcy jednak słyszę o tej melancholijnej muzyce bardzo często. Wczorajszy koncert uświadomił mi jak bliska to dla mnie muzyka i jak ważny był to dla mnie wieczór.

Zaśpiewała tak, że jeszcze dzisiaj przepływa przez moje ciało dreszcz.

Zrób sobie raj Mariusz Szczygieł

2010-10-20T13:20:00.000-07:00

Dzisiaj tylko tyle, albo aż tyle. Czekałam na ten kawałek raju (bo w to, że to będzie raj nie wątpię) jeszcze przed wyjazdem do Pragi. Dzisiaj jest już w księgarniach a wkrótce na mojej półce.
Żałuję Panie Mariuszu, że zdjęcia rzeźb pozostaną w moim albumie, ale cieszę się, że się podobały.
Pozdrawiam i DZIĘKUJĘ

prezenty niezwykłe

2010-09-17T13:29:00.000-07:00

Ubolewam bardzo nad tym, że nie mam czasu na pisanie na blogu. Mam nadzieję, że zmieni się to wkrótce.

Tymczasem chciałam się z podzielić moimi zdobyczami książkowymi.

Togłównie prezenty, wyjątkowe bo od wyjątkowych osób i jak widać nazałączonych obrazkach z górami ściśle związane, co cieszy mnie zawszepodwójnie.

bardzo ważny prezent


niespodzianka od Anny Milewskiej

prezenty, zakupy

W pofałdowanym świecie - Tatry ukochane

2010-09-14T11:14:00.000-07:00

Tatry

o Pradze i nie tylko

2010-09-02T12:35:00.000-07:00

Praha

Mam ochotę pisać o Pradze więcej niż zwykle, przeżyć ją jeszcze raz, zobaczyć ponownie.

Jest coś w tym mieście, co przyciąga, co wchłania dosłownie, co urzeka do tego stopnia, że oto staję się kolejną zakochaną w tym mieście istotą, która przyznaje się (choć niechętnie) do miłości od pierwszego spojrzenia.

A takowe było. Mam bzika na punkcie architektury, więc moje szaleństwo dotyczyło głównie tego tematu.

O tym jednak innym razem.

Tymczasem zamówiłam Śmierć pięknych saren Ota Pavel w nadziei, że dojdzie jeszcze przed moim jutrzejszym wyjazdem, i cieszę się na film Czeski błąd Jana Hrebejka.

a jutro w nocy Tatry moje ukochane...

Praha

2010-08-30T10:30:00.000-07:00


Praha o 6 rano

Tylko tyle i aż tyle
nie chcę jeszcze ochłonąć
chcę z myślą splątaną pozostać tak długo jak długo się da

Praga w prezencie urodzinowym

2010-08-24T11:03:00.000-07:00


Lunatyczny przewodnik po Pradze

Jestem po lekturze książki Gottland Mariusza Szczygła a przed lekturą Lunatycznego przewodnika po Pradze Premysla Ruta. Staram się na nowo oswoić Hrabala i tym razem zaczynam swoją z Nim przygodę od Postrzyżyn za namową T, która widziała moje zmagania ze Zbyt głośną samotnością.

Taki zestaw lektur wybieram nie bez przyczyny, bowiem już pojutrze jadę do Pragi, tego miasta, do którego przyciąga mnie wielka niewiadoma.

Nie zamierzam przemierzać szlaków wydeptanych przez turystów. Mam natomiast ochotę w tym mieście się zagubić, pobłądzić, zbudzić o 4 nad ranem i pójśc nad Wełtawę, mostemniekoniecznie Karola przechadzać się leniwie o godzinie, która swymobliczem odstraszy tłumy turystów.

tak, chcę się po raz pierwszy w mieście zagubić...

Orgoglio e Pregiudizio Jane Austen

2010-08-24T09:32:00.000-07:00

Z Włoch przywiozłam Dumę i Uprzedzenie Jane Austen.Coś przywieźć chciałam a ponieważ mam mocne postanowienie poprawy jeśli o znajomość włoskiego chodzi, postanowiłam zmierzyć się z tekstem, który z pewnością sprawi nie tylko mnie dużo radości.

o tak, byłam na wakacjach

2010-08-22T12:13:00.000-07:00

Włochy zawsze witają mnie promieniami słońca,

nigdy nie zabrakło mi tych promieni,

ich nadmiar rekompensował mi niezbyt długi pobyt w tym kraju, który od wielu lat podoba mi się z całym swym inwentarzem

miejsca znane odkryłam na nowo

język oswoiłam i nadałam mu barwy znajome

dobrze mi było zatopić się w tym świecie ciągle mnie pasjonującym

Italia

dziękuję J. za bycie i trwanie i błagam o jeszcze

dłuższe relacje za chwilkę

przygotowania wakacyjne

2010-08-10T12:48:00.001-07:00

Zbigniew Herbert pisał

STACJA ROVIGO. Niejasne skojarzenia. Dramat Goethego
albo coś z Byrona. Przejeżdżałem przez Rovigo
n razy i właśnie po raz n-ty zrozumiałem
że w mojej geografii wewnętrznej jest to osobliwe
miejsce chociaż na pewno ustępuje miejsca
Florencji. Nigdy nie dotknąłem go żywą stopą
i Rovigo zawsze przybliżało się lub uciekało w tył

myślę o wakacjach stąd ten tekst a jeszcze zaczytaniem innym jestem pochłonięta

...

2010-08-05T04:07:00.000-07:00

Stefan Chwin i jego Hanemann zawładnął mną bez reszty.
Pracę rzucam w kąt, wszystko jest mało istotne w obliczu takiego słowa.
Musi poczekać Paolo Giordano i Josif Brodski.

blisko a jednak daleko

2010-08-02T12:30:00.000-07:00

niebo między drzewami w Rogalinie

przed wakacyjnie

2010-07-25T12:26:00.000-07:00

Czytam dużo i szybko, ledwie skończę jedną książkę już widzę kolejne, które leżą i mnożą się w szybkim tempie na półce. Wszystko za sprawą barwnych wakacji, które przede mną, a na które po raz pierwszy w życiu nie zabiorę ani jednej książki. Nie zabiorę, bo zabrać nie mogę, poza tym zamierzam tym razem szaleć i oglądać, zwiedzać, zachwycać się, rozmawiać, korzystać z okazji i przede wszystkim nasycić się rozmową z osobą, z którą jadę na wakacje a która jest dla mnie prawdziwą skarbnicą wiedzy.

W tej chwili podążam śladem Michelangelo Merisi zwanego Caravaggiem, zaczytując się w jego bogatej biografii. Uważnie śledzę jego poplątane losy i wnikam w przeszłość, która sprawia, że jego życie jest ciągłą ucieczką i pasmem nieporozumień. Z każdą przewróconą stroną dowiaduję się, co kierowało artystą przy malowaniu obrazów takich jak Ścięcie św. Jana Chrzciciela czy Wskrzeszenie Łazarza. To wszystko za sprawą książki Petera Dempfa Testament Caravaggia. Postać Caravaggia ostatnio często pojawia się w moim życiu być może za sprawą wystawy jego prac, która w ostatnich miesiącach miała miejsce w Rzymie, a której nie udało mi się zobaczyć, choć plan był bardzo poważny.

Ubiegły tydzień to z kolei objawienie Lalą, Jacka Dehnela. Muszę przyznać, że dawno nie czytałam książki, która zrobiła na mnie tak duże wrażenie pod względem języka. Przeczulona jestem ostatnio na tym punkcie, lubię, gdy zabawa językiem polskim jest zabawą na wysokim poziomie, gdy umiejętność przekazania informacji w naszym języku staje się przygodą. Takie miałam wrażenia czytając Lalę.Jestem zachwycona gawędziarskim stylem pisania, pełnym dygresji, dygresyjek, odskoczni od głównego tematu, w którym totalny chaos, trzyma się jednak pewnych granic i tekst się nie rozlewa na wiele stron, a narrator barwnie i sprytnie radzi sobie z wielowątkowością w pewnym momencie scalając tekst w jedno. W przypadku Lali głównym elementem scalającym jest Lala - ukochana babcia Jacka Dehnela.To jedna z tych książek, które mogłabym czytać wielokrotnie, ciesząc oczy zdaniami, wyrazami, kombinacją słów.Nie wiem dlaczego, ale po lekturze Lali mam zamiar po raz kolejny przeczytać Z dziennika podróży, Andrzeja Bobkowskiego. Jednak kusi mnie już swoimi kartami Samotność liczb pierwszych, młodego włoskiego pisarza Paolo Giordano, a ponieważ wakacje spędzam w tym roku między innymi na włoskiej ziemi, ciekawa jestem, co też nowego pojawiło się na półkach we włoskich księgarniach. Ale o tym po powrocie.

zdobycze

2010-07-20T09:55:00.000-07:00

serce mi pęka, gdy ludzie wyrzucają takie książki
serce mi rośnie, gdy moi przyjaciele wiedzą co zrobić by trafiły w moje ręce a nie na śmietnik

Wawrzyniec Żuławski Wędrówki alpejskie
John Hunt Zdobycie Mount Everestu

Na jednej linie Wanda Rutkiewicz

2010-07-06T10:57:00.000-07:00

Nowe wydanie książki Wandy Rutkiewicz Na jednej linie.
Jak tu nie mieć, jak mieć się chce:)

Od początku do końca, Olga i Piotr Morawscy

2010-07-04T10:27:00.001-07:00

„Spełniam moje marzenia, zmagając się z najwyższymi szczytami. Pasja, która pożera wszystko” Piotr Morawski

„Wierzę, że życie jest po to, żeby mieć marzenia. Wierzę, że warto próbować tych marzeń dotknąć, że warto spróbować marzenia zmieniać w cele, i że cały czas warto marzyć dalej” Olga Morawska

Bardzo ciężko mi pisać o tej książce.
Ciężko, bo już nie pamiętam takich emocji, tylu łez i szlochu podczas lektury. Gdy sięgam pamięcią wstecz, to jestem w stanie przypomnieć sobie tylko jedną książkę, podczas której emocje zwyciężyły i potok łez mnie samą zaskoczył.

Piotr Morawski zginał na Dhaulagiri 8 kwietnia 2009 roku, wpadając w 25-metrową szczelinę.
W dramatycznych warunkach po Piotra zszedł jego przyjaciel Peter Hamor, pomoc wzywała Justyna Szepieniec a reanimacji dokonywał zespół wspinaczy TOPR-u, między innymi lekarz Roman Mazik, którego Piotr poznał podczas wyprawy na K2.

Książka ta, jest realizacją jednego z marzeń Piotra Morawskiego, by napisać książkę. Nie zdążył tego zrobić. Marzenie swojego męża dokończyła jego nieustająca w biegu żona, Olga, która wydała książkę będącą nie tylko zbiorem wszystkich odnalezionych dzienników Piotra, ale także wspomnieniem z ich zwykłego, nizinnego życia.
Powstrzymam się od szczegółowych opisów górskich dokonań Piotra, o tych możecie przeczytać na jego stronie internetowej www.piotrmorawski.com, natomiast pozwolę sobie na podkreślenie wielkiego wysiłku jaki w osiągnięcia swojego męża włożyła Olga Morawska.

Od początku do końca to książka o wielkiej żonie swojego sławnego męża. Wspomnienia Olgi Morawskiej są nad wyraz prawdziwe. Między oddaniem swojemu mężowi, miłości do niego, wsparciu, jakiego mu udzielała, wyłaniają się tak ludzkie uczucia jak zazdrość, o góry, o czas, o osiągnięcia, wreszcie o uwagę. Pisze o zagubieniu samej siebie, bo robi się coś dla kogoś, o kompromisach, których bez liku, o strachu, który trzeba oswoić i z którym trzeba się pogodzić.

Bezcenna to lektura dla każdego, kto z pasji, jaką jest wspinaczka uczynił sposób na życie, kto jest rozdarty między tym, co w górze, a tym, co zostawia na dole, między dwiema sferami ważnymi i ważniejszymi w danym momencie. Trudna to droga, okupiona dramatycznymi decyzjami i tym bolesnym rozdarciem, z którym trudno żyć.

Im więcej czasu poświęcałam na oddanie się tej lekturze, tym bardziej byłam pewna, że oto spotkały się dwie osoby, które spotkać się miały. W niesnaskach i nieporozumieniach, które siłą rzeczy musiały się pojawić wyłania się oddanie, miłość i zrozumienie, o które bardzo trudno.

Na uwagę zasługuje również fakt, w jaki sposób książka została wydana. Jakbyśmy czytali jeden z dzienników Piotra, do tego z przepięknymi górskimi fotografiami Himalaisty i zdjęciami z ich wspólnego rodzinnego życia.

„życie nie jest mierzone liczba oddechów, ale liczbą momentów, które zapierają nam dech w piersiach”

Przy okazji Od początku do końca, wracałam często do książki Zostają góry wydanej kilka miesięcy wcześniej a będącą zbiorem opowiadań, felietonów i wspomnień Piotra Morawskiego.
Równie pięknie wydana z fotografiami zapierającymi dech w piersiach i najpiękniejszym wspomnieniem, jaki napisał Simone Moro, włoski himalaista, który z Piotrem zdobywał szczyt Shisha Pangma. Wracam do tego tekstu tak często, że już przestałam liczyć. Wszystkie odpowiedzi na pytania, które zadałam w ostatnich miesiącach, są tam zawarte. Bardzo dla mnie ważny tekst!

z pisaniem na bakier

2010-06-29T12:10:00.000-07:00

Wiem, mało piszę, ale za to dużo czytam. Wykorzystuje na to każdą wolną chwilę, każdy ułamek sekundy. Nauczyłam się nawet czytać w tramwajach jeśli zmuszona jestem zamienić rower na znienawidzony przeze mnie środek lokomocji. Niestety pomimo doskonałej organizacji, czasu na pisanie a bardziej na uporządkowanie myśli nie znajduję...może za chwilę

niedaleko

2010-06-05T00:07:00.000-07:00

dzisiaj nie będzie o książkach za to ciągle w atmosferze rozluźnienia, spokoju i ciszy, którą zaczynam doceniać i wielbić
ciągle mnie takie widoki zachwycają
jest tyle pięknych miejsc gdzie ptaki zapraszają na koncert jedyny w swoim rodzaju, tyle miejsc dzikich o których świat zapomniał, gdzie można się zaszyć i na chwilę zapomnieć
i dobrze, że jeszcze są...

o wspinaczce

2010-05-19T13:56:00.000-07:00

"Wspinaczka zawsze była dla mnie drogą wiodącą do wiedzy, sposobem na nauczenie się tego, czego brakuje w mojej materialistycznej, hołdującej współzawodnictwu kulturze"
Steph Davis

Z książki Steh Davis Wielkie zauroczenie, którą właśnie skończyłam, a do której będę wracać częściej niż sądziłam. Steph i cała jej filozofia jest mi tak bliska, że aż niepokojąca. Ta najzdolniejsza z wspinających się kobiet świata jest od kilku miesięcy moim wzorem, a jej książka należy niewątpliwie do najlepszych jakie na temat wspinaczki czytałam.

Bardzo polecam

Wielkie zauroczenie

Samsara. Na drogach, których nie ma Tomek Michniewicz

2010-05-05T13:28:00.000-07:00

Książka Tomka Michniewicza.
Samsara. Na drogach, których nie ma.
Jeszcze nie czytałam, choć już zbliża się do mnie i lada dzień mam nadzieję ją otworzyć.
Taki rodzaj podróży jaki wybrał Tomek podoba mi się szczególnie.
Pakujesz plecak, kupujesz bilet, albo go nie kupujesz i ruszasz w nieznane
i nie wiesz
co
jak
kiedy
z kim
gdzie
ale jedno wiesz, że zawsze przed siebie i to jest ta wiedza, dzięki której...
zresztą zobaczcie sami

Samsara

Wiosna wyobraźni

2010-05-04T00:05:00.001-07:00

Rodziców z dziećmi oraz wszystkich miłośników literatury dziecięcej w sobotę 8 maja zapraszamy do poznańskiego Collegium Maius przy ul. Fredry 10 na Wiosnę wyobraźni – święto znakomicie przetłumaczonej, pięknie ilustrowanej i starannie wydanej książki (nie tylko) dla dzieci.

Na czytelników najmłodszych w holu Collegium Maius od godziny 11.00 do 15.00 będą czekały liczne atrakcje – specjalnie dla nich przygotowaliśmy rozwijające wyobraźnię gry, konkursy i niespodzianki. Będzie można przejść z Alicją na drugą stronę lustra, robić sekretne szufladki, podniebnego węża i dżunglę na talerzu razem z Linneą, porysować z Kotem Protem oraz włączyć się do innych zabaw.

Czytelników trochę starszych o godzinie 12.00 zapraszamy do sali Śniadeckich na spotkanie Tłumacz bez czapki niewidki.
Wybitne tłumaczki: Bogumiła Kaniewska, autorka nowego przekładu Alicji w Krainie Czarów Lewisa Carrolla, Eliza Pieciul-Karmińska, tłumaczka Baśni braci Grimm, Katarzyna Skalska, tłumaczka szwedzkich książek dla dzieci i Bogumiła Sochańska, autorka nowego tłumaczenia Baśni i opowieści Hansa Christiana Andersena, nie tylko wyjdą z cienia oryginału i staną się widzialne, ale opowiedzą o swojej pracy przekładowej i odpowiedzą na pytania Ewy Rajewskiej i Bronisława Kledzika, a także publiczności.
Będzie też okazja, żeby usłyszeć fragmenty książek w języku oryginału i języku przekładu oraz uzyskać autografy tłumaczek.

Wiosna wyobraźni to projekt realizowany wspólnie przez Instytut Filologii Polskiej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydawnictwo Media Rodzina oraz Wydawnictwo Zakamarki.

Zarysowane w pamięci Architekta Andrzej Kaczmarczyk

2010-05-01T10:04:00.000-07:00

21 krótkich tekstów o malarzach i architektach,
niewielka perełka, którą łatwo włożyć do torebki i czytać w każdym miejscu,
dla mnie kawałek dobrego tekstu, każde zdanie jest dla mnie cenne.
Kilka rzeczy stawia tę książkę wyżej niż inne, bo wydana w Suchej Beskidzkiej, bo o architekturze, która od dłuższego czasu zajmuje szczególne miejsce w moim życiu, bo włoskich szczegółów jest tam wystarczająco by nasycić moje spragnione włoskich klimatów życie.
wrócę do tego jeszcze po powrocie...

Część pierwsza

1. Trzy autoportrety Heleny Schjerfbeck
2. Kamienna kaplica w Chartreuse
3. La Tourette, klasztor Le Corbusiera
4. Willa Tugendhat w Brnie,
myśli o wielkości Miesa van der Rohe
5. Greta Tugendhat, Fritz Tugendhat, Mies van der Rohe, dom w Brnie
6. Kaplica w Ronchamp, Le Corbusier
7. Lublana – cmentarz Žale
i dom architekta Jožiego Plečnika
8. Wiedeń, Kleines Café Hermanna Czecha
9. Cmentarz Brion w St. Vito Carlo Scarpy
10. Willa Emo Palladia
11. Willa Godi Palladia
12. Willa Saraceno Palladia
13. Willa Malcontenta Palladia
14. Fasada kościoła San Giorgio Maggiore Palladia

Część druga

15. Rembrandt, Starzec Symeon i Dziciątko Jezus w Świątyni
16. Sandro Botticelli, Opłakiwanie
17. Caravaggio, Śmierć Marii
18. Tycjan, Madonna z Dzieciątkiem
19. Rogier van der Weyden,
Zdjęcie z krzyża
20. Zurbarán, Pokłon Pasterzy
21. Wiklinowe krzesło Aino Aalto

Wielkie zauroczenie Steph Davis

2010-04-18T10:03:00.000-07:00

„Często słyszę, jak ludzie mówią, że wspinanie to działanie samolubne i egocentryczne. Dużo o tym myślałam…
Mnie wspinanie nauczyło patrzeć poza siebie i własne pragnienia. Nauczyło mnie, jak być częścią społeczności, zamiast zamykać się we własnym, małym świecie. Boleśnie nauczyłam się, jak przyjmować pomoc od innych. Nauczyłam się, że potężne emocje mogą być moją największą siłą, ale również największą słabością. Fizycznie wspinaczka wciągnęła mnie do innego świata, bardziej rozległego niż moja własna kultura i strefa komfortu. Jednak przede wszystkim wspinanie uświadomiło mi istnienie sił poza granicami widzialnego świata. Nauczyło mnie zastanawiać się nad rzeczywistością. Pokazało mi, jak jestem mała”.

Ten cytat niech będzie preludium do książki, która teraz wpadła w moje ręce. W ten weekend nie mogłam się wspinać, nie mogłam z bardzo osobistych powodów. Zaczęłam jednak czytać Wielkie Zauroczenie Steph Davis i nie uważam by ten weekend był zmarnowany.
O tej książce mam nadzieje jeszcze w tym tygodniu, bo nie mogę się od niej oderwać!

Wyspa bez dostępu do morza Krystyna Lubelska

2010-04-18T09:37:00.000-07:00

W niedalekiej przyszłości, tej przyszłości, w której każdy dom jest naszpikowany chipami, każdy samochód jest wyposażony w autopilota i w czasach, gdy klonowanie ludzi staje się powoli naturalnym zjawiskiem, poznajemy klan rodziny Santorów z seniorem Aleksandrem na czele. Aleksander Santor jest uznanym pisarzem z literacką Nagrodą Nobla w dorobku. Jest również jedynym żywicielem i opiekunem licznej rodziny, z którą żyje w podmiejskiej rezydencji na niewielkiej wyspie. Pomimo swojego sędziwego wieku ciągle zaskakuje żywotnością i nienasyconym apetytem na życie.
Drugą ważną osobą klanu Santorów jest wnuczka seniora Klara. Ich pozostawiające wiele do życzenia relacje zmieniają się, gdy Klara obchodzi swoje dwudzieste piąte urodziny.
Trudno mówić o sielance na wyspie, życie toczy się swoim rytmem, a członkowie wielkiej rodziny zdają się siebie nie zauważać. Do układanki, która powoli się rozsypuje dochodzi jeszcze niemoc twórcza wielkiego Noblisty. Sytuację komplikuję dodatkowo nieobecność wydawcy i jednocześnie najbliższego przyjaciela Aleksandra, Karola Agata. Jak łatwo się domyślić przyjaźń staje się pojęciem abstrakcyjnym gdy w grę wchodzą pieniądze. Zażarta walka, jaką zaczynają toczyć starzy przyjaciele doprowadza Klarę do świata, którego granice zostaje zmuszona przekroczyć.

Mamy tu trochę romansu, trochę s-f, znajdzie się tu trochę powieści obyczajowej, trochę sensacji. Taki kolaż nie do końca w moim stylu, ale dla wszystkich miłośników świata wysoko rozwiniętej cywilizacji jak najbardziej.

Wydawnictwo Nowy-swiat

2010-04-10T10:41:00.000-07:00

o Piotrze

2010-04-07T23:01:00.000-07:00

dzisiaj przypada pierwsza rocznica śmierci młodego i zdolnego himalaisty Piotra Morawskiego, który zaginął na Dhaulagiri
wieczór dzisiejszy poświęcam wraz z przyjaciółmi tylko jego pamięci.
filmy, zdjęcia i książka, o której wspominałam na blogu będą nam towarzyszyły.
przy okazji dodam, że 23 kwietnia pojawi się książka Olgi Morawskiej Od Początku do Końca, w której oprócz tekstów Piotra pojawią się również wspomnienia jego żony.
z niecierpliwością czekam na tę pozycję, a póki co, każdego dnia czytam fragmenty tekstów Piotra z książki Zostają góry.